Czym są leki przeciwdławicowe i ich działanie?

Każdego dnia wiele osób atakuje ataki dusznicy bolesnej. Powstają na tle niedokrwienia, w wyniku którego mięsień sercowy ulega głodowi tlenowemu. Głównymi objawami tego stanu są ciężkość w klatce piersiowej, uczucie ściskania, palący ból w okolicy serca. Wszystko to towarzyszy strach przed śmiercią.

Warunki te są niebezpieczne dla rozwoju zawału mięśnia sercowego i mogą być śmiertelne. Podczas takich ataków powinieneś natychmiast zadzwonić po karetkę, ale co powinieneś zrobić, aż dotrze i pomoże? Leki przeciwdławicowe pozwalają na utrzymanie ataku pod kontrolą aż do przybycia lekarzy.

Czym jest działanie przeciw duszności?

Leki przeciwdławicowe są lekami, których główną funkcją jest łagodzenie i zmniejszanie prawdopodobieństwa ataków dusznicy bolesnej.

„Przeciw dusznicy bolesnej” - więc termin „antianginal” dosłownie tłumaczy się z łaciny i greki. Główne korzystne działanie tych leków jest osiągane dzięki możliwości zapewnienia dostępu tlenu do dotkniętego obszaru z powodu tymczasowej ekspansji naczyń krwionośnych. Ponadto, w wyniku przyjmowania tych leków, poprawiają się funkcje serca, znacznie zmniejsza się zapotrzebowanie na tlen.

Działanie lecznicze nie jest przeciwbólowe (przeciwbólowe), ale bezpośrednio przeciwniedokrwienne. Z tego powodu leki mają również zastosowanie do bezbolesnych ataków choroby wieńcowej serca. Warto jednak pamiętać, że zatrzymują one atak lub zapobiegają jego wystąpieniu, ale nie eliminują choroby podstawowej.

Wskazania do użycia

Najczęstsze zastosowanie tych leków ma na celu wyeliminowanie poważnego, nagłego początku udaru. Znacznie rzadziej można je stosować jako zapobieganie tym warunkom. Zatem leki przeciwdławicowe są wskazane dla wszystkich postaci dusznicy bolesnej:

  • stabilny;
  • Princemetal;
  • niewydolność tętnicy wieńcowej w chorobie niedokrwiennej serca;
  • ostry atak.

Każdy pacjent wymaga indywidualnego podejścia. Biorąc pod uwagę niuanse i cechy każdego przypadku, tylko lekarz będzie w stanie określić, który konkretny lek jest najbardziej odpowiedni w danym stanie.

Klasyfikacja i mechanizm ich działania

Leki przeciwdławicowe zawierają ogromną listę leków, które różnią się składem, sposobem zatrzymania ataku, ogólnym wpływem na organizm. Farmakologia szybko się rozwija i ulepsza, codziennie uwalniając nowe formy leków. W zależności od tych charakterystycznych cech, są one łączone w grupy:

Organiczne azotany. Najbardziej popularna i popularna grupa wśród lekarzy i pacjentów. Mechanizm działania jest wieloetapowy i złożony. Działanie miotropowe azotanów ma na celu poprawę stanu naczyń, ich drożności.

Szybko i skutecznie normalizują ciśnienie, rozluźniają napięte serce, dzięki czemu nie potrzebują już dużej ilości tlenu do normalnego funkcjonowania. Azotany zapobiegają występowaniu skurczów w dużych i małych naczyniach, rozszerzając je i tym samym zwiększając transport tlenu do serca.

Azotany są w stanie szybko zatrzymać atak pojedynczą dawką i chronić organizm przed występowaniem niebezpiecznych warunków przy długotrwałym stosowaniu. Ze względu na podawanie podjęzykowe (pod język) leki są natychmiast wchłaniane przez małe naczynia krwionośne do układu krążenia i rozpoczynają działanie. Powolne azotany mają na celu zapobieganie atakowi i są przyjmowane zgodnie z zaleceniami lekarza.

Beta-blokery. Zablokuj funkcję skurczową serca. Pomagają w normalnym funkcjonowaniu mięśnia sercowego przy ograniczonej podaży tlenu. Nie przyczyniają się do ekspansji naczyń krwionośnych, w niektórych przypadkach mogą powodować skurcz.

Normalizuj wysokie ciśnienie krwi, eliminuj arytmię. Ze względu na długoterminowe działanie są często stosowane jako środek zapobiegawczy. Blokery kanału wapniowego stosuje się, gdy naczynia są skurczone lub zablokowane miażdżycą, rozszerzając je, poprawiając odżywienie mięśnia sercowego i zmniejszając zapotrzebowanie serca na tlen. Mają działanie antyarytmiczne i hipotensyjne.

Leki rozszerzające naczynia wieńcowe. Odpowiedni do leczenia ostrej dławicy piersiowej, której przyczyną jest nagły skurcz naczyń. Nie pracuj z atakami spowodowanymi miażdżycą. Z kolei dzielą się na leki:

  • refleksyjny mechanizm działania;
  • miotropowy mechanizm działania;
  • aktywowanie receptorów β-adrenergicznych.

Przeważnie leki te są nieskuteczne, mają bardzo krótkie działanie. Długotrwałe ich stosowanie jest nieuniknione, ponieważ główną funkcją tej grupy leków jest leczenie uzupełniające.

Lista leków przeciwdławicowych

Od wielu lat oznacza to doskonały efekt terapeutyczny wśród azotanów:

  • Nitrogliceryna jest najczęściej stosowanym lekiem w tej grupie. Przez lata był używany zarówno przez pacjentów, jak i personel medyczny zespołu karetek. Dostępny w postaci 1% roztworu alkoholu lub oleju lub w postaci tabletek, pomaga zmniejszyć ciśnienie, dotlenia serce dzięki zdolności do rozszerzania dużych naczyń.
  • Diazotan izosorbidu - składnik aktywny jest taki sam jak w poprzednim leku, jest produkowany w postaci wygodnego aerozolu.
  • Nitrong - w stanie utrzymać pozytywny efekt przez 8 godzin.
  • Trinitrolong to preparat w postaci cienkiej folii polimerowej, która jest przyklejona do gumy. Zaletą tego leku jest szybka akcja w ciągu 2-3 minut, trwająca do 3 godzin.

Popularne i skuteczne leki z grupy beta-blokerów:

  1. Metoprolol - szybko zmniejsza przyspieszone tętno, obniża ciśnienie krwi. Pomaga zmniejszyć ryzyko zgonu w zawale mięśnia sercowego.
  2. Bisoprolol - normalizuje tętno i zmniejsza ilość tlenu potrzebnego miokardium z powodu zahamowania czynności serca.
  3. Atenolol - eliminuje czynniki arytmogenne, zmniejsza zapotrzebowanie na tlen w mięśniu sercowym.

Skuteczne i często używane blokery to:

  • Nifedypina - hamuje pracę skurczową serca, blokując przepływ jonów Ca. Przyczynia się do ekspansji tętnic wieńcowych, normalizuje wysokie ciśnienie krwi, a tym samym łagodzi serce i zmniejsza zwiększone koszty tlenu.
  • Molsidomin - redukując przywieranie płytek krwi i poprawiając właściwości krwi, poprawia krążenie krwi. Jest przepisywany głównie jako środek profilaktyczny.

Najczęstszym i najbardziej znanym wśród ludzi lekiem z efektem rozszerzania naczyń wieńcowych jest:

  1. Papaweryna i No-shpu - mają działanie miotropowe. Przyczynia się do poprawy tkanki mięśniowej. Dzięki działaniu rozkurczowemu poprawiają transport tlenu do mięśnia sercowego przez naczynia.
  2. Nonahlazyna - beta-adrenoreceptor, bierze udział w redukcji serca. Stymuluje ekspansję dużych statków.
  3. Validol - ma działanie drażniące. Mentol jako aktywna substancja czynna, podjęta podjęzykowo, działa drażniąco na błonę śluzową języka, tym samym zachodzi odruchowa ekspansja dużych naczyń.

Przeciwwskazania i skutki uboczne

Leki przeciwdławicowe zawierają ogromną listę leków o różnym działaniu, działaniu terapeutycznym i składzie. Różne leki z tej samej grupy mogą powodować silne skutki uboczne i mieć radykalnie różne przeciwwskazania.

Na przykład nitrogliceryna, ze względu na jej zdolność do rozszerzania naczyń krwionośnych, często powoduje uderzenia gorąca, zaczerwienienie twarzy, a czasami bardzo silny ból głowy. Tego leku nie należy stosować ze zwiększonym ciśnieniem wewnątrzczaszkowym w historii. Przedawkowanie powoduje stan zagrażający życiu.

Przeciwwskazania

Blokery kanału wapniowego stosuje się ostrożnie pod zmniejszonym ciśnieniem i wstrząs kardiogenny z powodu działania obniżającego ciśnienie. Z efektów ubocznych:

  • ból głowy
  • nudności
  • niskie ciśnienie krwi.

Beta-adrenolityki nie powinny być przepisywane pacjentom z dławicą piersiową skurczową, przeciwwskazaną u pacjentów z astmą, bradykardią, zespołem chorego węzła zatokowego. Możliwe są negatywne skutki:

  • zimne kończyny;
  • duszność;
  • spadek tętna i ciśnienia;
  • ból głowy;
  • senność;
  • niepokój

Te niekorzystne skutki nie są jedynymi. Przy wyborze leku należy wziąć pod uwagę stan pacjenta, choroby towarzyszące, reakcje alergiczne i początek ataku. Ale nawet to podejście nie gwarantuje, że nie będzie żadnych skutków ubocznych.

Szybkie i skuteczne działanie leków przeciwdławicowych pomaga lekarzom w powstrzymywaniu stanów zagrażających życiu. Przy całej różnorodności przyczyn chorób i stanów, które mogą prowadzić do ataku, szerokiego zakresu objawów klinicznych, obecności towarzyszących patologii, ta grupa leków umożliwia wybór odpowiedniego leku dla każdego pacjenta.

Należy pamiętać, że bez względu na to, jak dobrze lek pomógł jednemu pacjentowi, możliwe jest, że zabije drugiego, w którym atak jest spowodowany zupełnie innymi przyczynami. Aby uzyskać najbardziej pozytywny efekt przyjmowania leków przeciwdławicowych, konieczne jest skonsultowanie się z lekarzem, który wybierze najbardziej optymalną strategię leczenia.

2.2.2. Środki przeciwduszne

Preparaty z tej grupy są stosowane w leczeniu i profilaktyce ciężkich chorób układu sercowo-naczyniowego - choroby niedokrwiennej serca (IHD) i jej powikłań (zawał mięśnia sercowego).

Podstawą patogenezy IHD jest brak równowagi między dostarczaniem tlenu do mięśnia sercowego i jego potrzebą. Główne sposoby eliminacji farmakologicznej tego braku równowagi to: ekspansja naczyń wieńcowych, przyczyniająca się do zwiększenia przepływu wieńcowego, zmniejszenie zapotrzebowania na tlen w mięśniu sercowym, zwiększenie odporności mięśnia sercowego na niedotlenienie i normalizacja właściwości reologicznych krwi.

Zgodnie z mechanizmem działania rozróżnia się kilka grup leków przeciwdławicowych:

1) zmniejszenie zapotrzebowania mięśnia sercowego na tlen (b - blokery);

2) zwiększenie dostarczania tlenu do serca (środki rozszerzające naczynia wieńcowe o działaniu miotropowym przeciwskurczowym i adenozynowym);

3) zmniejszenie zapotrzebowania mięśnia sercowego na tlen i zwiększenie dostarczania tlenu do serca (azotany, antagoniści wapnia).

Istnieje wiele wymagań dotyczących leków przeciwdławicowych: muszą one wykazywać aktywność przeciw agregacji, promować tworzenie się naczyń, nie dawać syndromu „rabunku” i nie mieć negatywnego wpływu na metabolizm lipidów i węglowodanów.

W nowoczesnej kardiologii w leczeniu i zapobieganiu chorobie wieńcowej wiodącymi czynnikami są azotany, β-blokery i antagoniści wapnia.

Lekcja 21 Środki przeciwdusznicowe

  1. 1. Środki stosowane do łagodzenia i zapobiegania atakom dławicy piersiowej:
  • Grupa nitrogliceryny i molsydominy (nitrogliceryna, trinitrolong, sustak, nitrozorbid, monoazotan izosorbidu, opóźnienie monochinkwe, izoket retard, molsydomina).
  • b-blokery (inderal, nadolol, atenolol, metoprolol, bisoprolol, karwedilol).
  • Blokery kanału wapniowego (werapamil, nifedypina, nikardypina).

Charakterystyka leków: pochodzenie działania przeciwdławicowego, charakterystyka porównawcza leków, wskazania i przeciwwskazania do stosowania. Charakterystyczne racjonalne kombinacje leków przeciwdławicowych.

  1. Podstawowe zasady farmakoterapii zawału mięśnia sercowego. Stosowanie leków przeciwbólowych, antyarytmicznych, środków hemodynamicznych, leków przeciwpłytkowych, leków fibrynolitycznych. Podstawowe zasady farmakoterapii zawału mięśnia sercowego. Cechy stosowania b-blokerów i innych leków przeciwdławicowych.

Sporządzić tabelę skuteczności farmakologicznej i klinicznej leków nitrogliceryny, trinitrolongu, sustaku, monoazotanu izosorbidu, molsydominy, inderalu, metoprololu, karwedilolu, werapamilu, nikardypiny.

Skuteczność kliniczna i farmakologiczna leków

* Rozszerza naczynia krwionośne i obniża ciśnienie krwi - zmniejszone obciążenie następcze serca.

* Rozszerza duże naczynia wieńcowe i poprawia krążenie oboczne (zwiększa dostarczanie tlenu).

(* Promuje redystrybucję przepływu krwi w mięśniu sercowym na rzecz niedokrwienia.)

(* Zmniejsza ogniska zawału mięśnia sercowego urazu niedokrwiennego.)

(* Niewydolność lewej komory, w tym zawał mięśnia sercowego).

* Zmniejsza obciążenie serca.

* Zmniejsza zapotrzebowanie mięśnia sercowego na tlen.

* Zmniejsza zapotrzebowanie na tlen w mięśniu sercowym poprzez zmniejszenie zarówno obciążenia wstępnego, jak i obciążenia następczego, a także zmniejszenie napięcia ścian komory z powodu zmniejszenia objętości serca.

* Promuje redystrybucję przepływu wieńcowego w obszarach o zmniejszonym krążeniu krwi.

* Zapobieganie uderzeniom.

* Zmniejsza zapotrzebowanie na tlen w mięśniu sercowym poprzez zmniejszenie obciążenia wstępnego.

* Może rozszerzać zwężone tętnice wieńcowe, poprawia krążenie oboczne.

(* U pacjentów z zastoinową niewydolnością serca, zmniejszając obciążenie wstępne, pomaga zredukować komory serca).

(* niewydolność lewej komory, zastoinowa niewydolność serca (w połączeniu z glikozydami nasercowymi i / lub diuretykami); nadciśnienie płucne.)

* Spowalnia przewodzenie AV.

* Zmniejsza kurczliwość mięśnia sercowego.

* Zmniejsza zapotrzebowanie na tlen w mięśniu sercowym.

* Zmniejsza pobudliwość mięśnia sercowego.

* Zmniejsza zapotrzebowanie na tlen w mięśniu sercowym.

* Zwiększa tolerancję wysiłku.

* Spowalnia przewodność AV

* Zawał mięśnia sercowego (faza ostra).

* Powoduje ekspansję naczyń obwodowych, zmniejszając tym samym systemowy opór naczyniowy.

* Zmniejsza obwodowe napięcie tętnicze, okrągły dekolt

* Zmniejsza zapotrzebowanie na tlen w mięśniu sercowym.

* Ma działanie rozszerzające naczynia, obniżające ciśnienie, ujemne działanie inno- i chronotropowe.

* Znacząco zmniejsza przewodność połączenia AV, wydłuża okres jego ogniotrwałości, tłumi automatyzm węzła zatokowego.

* Zmniejsza systemowe ciśnienie krwi.

* Praktycznie nie ma wpływu na kurczliwość mięśnia sercowego.

Charakterystyka bezpieczeństwa leków

nie ma na celu łagodzenia ostrego ataku dusznicy bolesnej.

* Reakcje alergiczne skóry.

Aby móc wybrać grupę i określony lek, jego postać dawkowania, dawkę, drogę podawania, schemat dawkowania w leczeniu i profilaktyce różnych postaci dławicy piersiowej, i napisz na receptach: nitrogliceryna, trinitrolong, sustac, monoazotan izosorbidu, molsidomin, anaprylina, metoprolol, bisoprolol, werapamil, karwedilol.

D.S.Po 1 tabletka pod językiem przy wyglądzie

D.S. 3 krople pod językiem

(na kostce cukru) gdy się pojawia

S. Filmy na gumie 1-2-3 razy dziennie

przed oczekiwanym fizycznym

D.S.Po 1 karta. 3 razy dziennie w środku.

30–40 minut przed spodziewanym czasem

D.S. Dla ½ tabletki 2 razy dziennie.

D.S.Po 1 tabletka 2 razy dziennie.

D. t. d. N. 50 w zakładce.

S. Na ½ tabletki 3 razy dziennie.

D S.Po 2 tabletki 2 razy dziennie.

Do zapobiegania napadom

D.S. Na 1 tabletce rano na toshchak nie

D.S. 1 zakładka. 3 razy dziennie.

Z dławicą piersiową.

D.S.Po 1 tab.1 raz dziennie w pierwszych 2 dniach.

Następnie 2 tabletki 2 razy dziennie.

Praca klasowa

  1. Uruchom zadania testowe
  1. Do blokerów kanału wapniowego należą:

A. Anaprilin B. Trinitrolong V. Diltiazem G. Dipirydamol D. Atenolol

  1. Preparaty z grupy azotanów obejmują:

A. Verapamil B. Kapoten V. Nitrogliceryna G. Anaprilin D. Riboxin

  1. Aby złagodzić atak niestabilnej dusznicy bolesnej, należy zastosować:

A. Nitrogliceryna B. Riboxin V. Carvedilol G. Anaprilin D. Metoprolol

  1. β - blokery stosowane:

A. W przypadku zaburzeń rytmu serca

B. Aby zapobiec atakom stabilnej dławicy piersiowej

B. W celu złagodzenia ataków niestabilnej dławicy piersiowej

D. Aby wyeliminować blokadę AV w zawale mięśnia sercowego

D. W leczeniu ostrej niewydolności serca w zawale mięśnia sercowego

  1. Nitrogliceryna zmniejsza zapotrzebowanie na tlen w mięśniu sercowym, ponieważ:

A. Zmniejsza obciążenie wstępne serca

B. Zwiększa obciążenie serca

B. Ma bezpośredni wpływ hamujący na kurczliwość mięśnia sercowego.

G. Powoduje zmniejszenie częstości akcji serca

D. Zwiększa tętno

  1. Zidentyfikuj punkty zastosowania efektów przeciwdławicowych
  1. Rozwiązuj problemy sytuacyjne przy wyborze produktów do leczenia i zapobiegania dusznicy bolesnej

Zadanie numer 1

W recepcji terapeuty u pacjenta wystąpił napadowy ból w okolicy przedsercowej o opresyjnym, zwężającym się charakterze, promieniującym do lewego ramienia i lewego ramienia. W czasie kontroli: HR-70 na minutę, BP-130/80 mm Hg. Art. Jaki środek farmakologiczny należy przepisać w celu złagodzenia ataku dusznicy bolesnej:

  1. Metoprolol 2. Nifedypina 3. Nitrogliceryna 4. Ryboksyna 5. Tiklopidyna

Problem numer 2.

57-letni mężczyzna skarży się na uciążliwe, kurczące bóle w okolicy przedsercowej, które występują podczas wysiłku fizycznego i emocjonalnego, promieniującego do lewego ramienia, zatrzymanego przez nitroglicerynę. Ponadto pacjent skarży się na niewydolność serca. Podczas badania: arytmiczne dźwięki serca, HR - 100 uderzeń na minutę, ciśnienie krwi - 140/80 mm Hg. Na EKG: rytm zatokowy, częste skurcze przedsionkowe. Jakie leki przeciwdławicowe są pokazywane pacjentowi:

  1. Tiklodipin 2. Werapamil 3. Nifedypina 4. Metoprolol 5. Monoazotan izosorbidu

Zadanie numer 3

60-letni mężczyzna skarży się na uciążliwe, uciskające bóle w okolicy przedsercowej, powstające od wzniesienia do trzeciego piętra, promieniującego do lewego ramienia. Z wywiadu ustalono, że pacjent cierpi na nadciśnienie przez długi czas. Podczas badania: rytmiczne dźwięki serca, tętno - 55 uderzeń na minutę, ciśnienie krwi - 160/80 mm Hg. Zdiagnozowano chorobę wieńcową, stabilną dusznicę wysiłkową, nadciśnienie 2 łyżki. Jakie leki przeciwdławicowe są pokazywane pacjentowi:

  1. Anaprylina 2. Werapamil 3. Nifedypina 4. Metoprolol 5. Isosorbid mononitrate
  1. Rozwiązuj problemy sytuacyjne przy wyborze produktów do leczenia i zapobiegania dusznicy bolesnej, biorąc pod uwagę ich skutki uboczne i toksyczne, a także stan pacjenta

Zadanie numer 4

Pacjent N., 40 lat, został przyjęty na oddział kardiologii z rozpoznaniem choroby niedokrwiennej serca, stabilnej wysiłkowej dusznicy bolesnej, 3. klasy czynnościowej; nadciśnienie, II Art., HIIA. Z wywiadu wynika, że ​​w ciągu ostatnich pięciu lat cierpi na astmę oskrzelową. Obiektywne badanie: skóra jest różowa, oddychanie w płucach jest trudne, bez świszczącego oddechu. HR - 70 uderzeń na minutę, ciśnienie krwi - 150/90 mm. Hg Art.

Jakie leki można przepisać w celu leczenia choroby podstawowej?

  1. Anaprilin 2. Diltiazem 3. Oxprenolol 4. Sustac forte 5. Nitrogliceryna

Numer problemu 5

48-letnia pacjentka została przyjęta z powodu dolegliwości bólowych w klatce piersiowej pojawiających się podczas wysiłku, zatrzymanych przez nitroglicerynę. 3 lata temu doznał zawału mięśnia sercowego. Przepisano anaprylinę w dawce 160 mg / dobę, dawkę końcową 19,2 mg / dobę.

Jakie działania niepożądane mogą wystąpić w przypadku tej kombinacji leków przeciwdławicowych?

  1. Bradykardia 2. Tachykardia 3. Niedociśnienie 4. Nudności, wymioty, ból brzucha 5. Zatrzymanie płynów, obrzęk nóg

Problem numer 6

Pacjent, 53 lata, stale przyjmujący anaprylinę w dawce 160 mg na dobę w celu zapobiegania atakom stenokardii, rozwinął ogólne osłabienie, senność, ból głowy, zawroty głowy. Podczas badania: blada skóra, stłumione dźwięki serca, rytmiczne, 52 uderzenia na minutę. HELL - 90/60 mm. Hg Art. Na EKG - bradykardia zatokowa 50 na minutę, blok AV 1 stopień. Jaka jest twoja taktyka?

  1. Anuluj Inderal i przepisz inny lek
  2. Dożylnie wyznaczyć atropinę
  3. Zmniejszyć dawkę anaprilu do 60 mg na dobę
  1. Uzasadnienie racjonalnej farmakoterapii skojarzonej, z uwzględnieniem farmakologicznych i farmaceutycznych interakcji leków przeciwnadciśnieniowych

LEKI ANTYANGINALNE

Leki przeciwdławicowe - grupa leków przeznaczonych do zapobiegania i leczenia dusznicy bolesnej. Fundusze te otrzymały nazwę grupy tylko od łacińskiego terminu dusznica bolesna - dusznica bolesna.

Leki przeciwdławicowe dzieli się na kilka grup.

Klasyfikacja antianginal

1. Leki zmniejszające zapotrzebowanie na tlen w mięśniu sercowym

1.1. Organiczne azotany - nitrogliceryna;

- przedłużone formy nitrogliceryny (sustak, trinitrolong, nitrong, nitroderm, erinite, nitrosorbit itp.)

1.2.1. Nieselektywne / 3- i / 3-blokery

1.2.2. Selektywne f-blokery

- bisoprolol i inne

1.3. Wolni antagoniści kanału wapniowego

1.3.1. Pochodne fenyloyloaminy

1.3.2. Pochodne dihydropirydyny

1.3.3. Pochodne benzodiazepiny

2. Leki, które zwiększają przepływ krwi i tlenu do mięśnia sercowego

2.2. Środki koronarolityczne;

- Dimetyloksantyny (teofilina, teofromina);

- Chlorowodorek drotaveryny (no-shpa).

2.3. Leki przeciwdławicowe różnych grup.

3. Leki optymalizujące procesy metaboliczne w mięśniu sercowym

Charakterystyka farmakologiczna leków przeciwdławicowych

1.1. Organiczne azotany.

Historia organicznych azotanów sięga 1847 roku, kiedy włoski chemik Askanio Sobrero zsyntetyzował nitroglicerynę. Początkowo znane były tylko właściwości wybuchowe tej substancji, dlatego w tym czasie nazywano ją pirogliceryną. W 1867 roku Alfred Nobel na podstawie nitrogliceryny stworzył dynamit, wojskowy materiał wybuchowy używany do dziś.

Jednak nawet Sobrero po raz pierwszy zwrócił uwagę na silny ból głowy spowodowany testem na język małych ilości nitrogliceryny. Następnie rozpoczęto aktywne badania farmakologiczne nitrogliceryny, aw 1867 r. Po raz pierwszy zastosowano w leczeniu udarów. Jak na ironię, jednym z pierwszych pacjentów leczonych nitrogliceryną był Alfred Nobel, który długo cierpiał na dławicę piersiową.

Nitrogliceryna jest estrem glicerolu i kwasu azotowego (ryc. 1). Przezroczysty lepki nielotny płyn (jak olej), podatny na przechłodzenie. Miesza się z rozpuszczalnikami organicznymi, prawie nierozpuszczalnymi w wodzie. Po podgrzaniu wodą do 80 ° C ulega hydrolizie. Toksyczny, wchłaniany przez skórę, powoduje bóle głowy. Bardzo wrażliwy na wstrząsy, tarcie, wysokie temperatury, nagłe nagrzewanie itp. Obsługa jest bardzo niebezpieczna.

Rys. 1. Wzór chemiczny nitrogliceryny

Nitroglicerynę jako lek stosuje się pod językiem w postaci roztworu na kawałku cukru lub w postaci tabletek.

Rp: Sol. Nitroglycerini spirituosae 1% - 5 ml

D.S. 2 krople pod językiem na kawałku cukru.

Rp: Tab. Nitroglicerini 0,0005 D.t.d. Nr 40

D.S. Przez tablet J pod językiem.

Mechanizmy działania przeciwdławicowego nitrogliceryny

Nitrogliceryna ma dość złożony mechanizm działania, który można podzielić na 2 poziomy: komórkowy i systemowy.

Komórkowe działanie nitrogliceryny rozpoczyna się od hydrolizy w organizmie cząsteczki danej substancji i uwalniania tlenku azotu (NO). Uwolniony tlenek azotu w miocytach stymuluje enzym błonowy cyklazy guanylowej, który promuje syntezę cGMP z GTP. Skumulowany cGMP przyczynia się do aktywacji Ca2 ', Mg2 * -ATPazy, która uwalnia jony wapnia z komórki (ryc. 2). W rezultacie zmniejsza się liczba kompleksów aktomiozyny, a mięśnie gładkie naczyń krwionośnych (głównie żyły) rozluźniają się.

Relaksacja naczyń krwionośnych prowadzi do zmian ogólnoustrojowych, które określają działanie przeciwdławicowe azotanów. Obejmują one 4 efekty:

align = left hspace = 7> i

, Uwalnianie jonów Ca z komórki

1. Rozluźnienie żył - „zmniejszenie ciśnienia żylnego” - zmniejszenie obciążenia wstępnego serca (serce jest w stanie odpocząć, dlatego zmniejsza się zapotrzebowanie na tlen).

2. Relaksacja tętnic - obniżenie ciśnienia krwi - „zmniejszenie obciążenia następczego serca” zmniejsza zapotrzebowanie serca na tlen.

3. Ekspansja tętnic wieńcowych -> zwiększenie przepływu tlenu do mięśnia sercowego (pod warunkiem, że ekspansja tętnic wieńcowych jest w ogóle możliwa; patrz przyczyny IHD).

4. Ujawnienie zabezpieczeń (naczyń rezerwowych) w mięśniu sercowym -> poprawa ukrwienia wsierdzia, które jest najbardziej podatne na niedokrwienie.

Po zastosowaniu nitrogliceryny może wystąpić szereg działań niepożądanych;

- zwiększone ciśnienie śródczaszkowe;

- zespół odrzutu (rykoszet): wzrost ciśnienia krwi, ataki dusznicy bolesnej z nagłym odstawieniem;

W odniesieniu do nitrogliceryny należy również zauważyć, że jest ona stosowana wyłącznie w celu złagodzenia ataków IHD, ponieważ Tlenek azotu powstały po szybkim wchłonięciu substancji czynnej do krwiobiegu (w ciągu kilku minut) jest rozkładany przez enzymy organizmu i traci swój efekt.

Biorąc pod uwagę to, przedłużone leczenie dławicy piersiowej stosuje przedłużone formy nitrogliceryny (Tabela 1). Substancja czynna w tych produktach, ich mechanizmy działania są podobne do nitrogliceryny. Przedłużenie efektu osiąga się wyłącznie metodami technologicznymi, które nie są bezpośrednio związane z farmakologią.

Parametry farmakokinetyczne postaci dawkowania

Mechanizm działania przeciwdławicowego tych leków polega na tym, że blokują one (adrenoreceptory i1 w mięśniu sercowym. W rezultacie cyklaza adenylanowa jest hamowana, zmniejsza się cAMP, hamowane są kinazy białkowe, kanały wapniowe w kardiomiocytach są hamowane, spożycie wapnia zmniejsza się w komórkach, siła sercowa zmniejsza się skurcze (ryc. 2), w wyniku czego zmniejsza się zapotrzebowanie na tlen w mięśniu sercowym.

1.3. Powolne blokery kanału wapniowego (BPC).

Mechanizm komórkowego działania BPC polega na blokowaniu kanałów wapniowych typu L („wolne” kanały wapniowe) na błonie komórek mięśnia sercowego i mięśni gładkich naczyń wieńcowych i brzusznych (ryc. 2). W rezultacie wapń nie jest zawarty w tych komórkach, następuje zmniejszenie częstości akcji serca i układu sercowo-naczyniowego, rozluźnienie naczyń krwionośnych, zmniejszenie zapotrzebowania na tlen w mięśniu sercowym i zwiększenie dostarczania krwi do serca.

Ponadto leki z różnych podgrup mają odmienny tropizm tkankowy ich działania. Na przykład pochodne fenyloalkiloaminy i benzodiazepiny BPC mają większy wpływ na mięsień sercowy, co oznacza, że ​​spadek zapotrzebowania na tlen w mięśniu sercowym w tym przypadku jest spowodowany bezpośrednim osłabieniem serca. Jednocześnie pochodne dihydropirydyny wpływają głównie na mięśnie gładkie naczyń krwionośnych, co prowadzi do ich ekspansji, obniżenia ciśnienia krwi i zmniejszenia obciążenia następczego mięśnia sercowego. W rezultacie zmniejsza się

zapotrzebowanie na tlen w mięśniu sercowym. Ponadto rozszerzają naczynia wieńcowe (jeśli to możliwe), zwiększając dostarczanie krwi i tlenu do serca.

Dodaj, że BPC osłabia agregację płytek, ponieważ zmniejszają one stężenie wapnia. Efekt ten przyczynia się dodatkowo do ogólnego efektu przeciwdławicowego, ponieważ z powodu zmniejszenia agregacji płytek krwi krew staje się mniej lepka i łatwiej jest ją pompować przez organizm (zmniejszając obciążenie mięśnia sercowego + zwiększając dostarczanie krwi do serca).

2. Leki, które zwiększają przepływ krwi i tlenu do mięśnia sercowego.

Validol jest lekiem złożonym. Zawiera roztwór mentolu w estrze metylowym kwasu izowalerianowego. Validol jest stosowany pod językiem. Ze względu na skład mentolu stymuluje receptory zimna w jamie ustnej. Z tych receptorów impulsy wzdłuż doprowadzającej (wstępującej) części łuku odruchowego są przekazywane do ośrodków współczulnego układu nerwowego w rdzeniu kręgowym szyjki macicy. Ośrodki te są wzbudzone, po czym przepływ impulsów wzdłuż części odprowadzającej (opadającej) łuku jest kierowany do naczyń wieńcowych, aktywując receptory P-adrenergiczne znajdujące się w tych naczyniach. W rezultacie naczynia wieńcowe rozszerzają się, co prowadzi do zwiększenia przepływu krwi do mięśnia sercowego.

Skuteczność validol jest niska, ponieważ w większości przypadków stwardniałe naczynia wieńcowe nie mogą być w ten sposób rozluźnione (patrz przyczyny CHD).

2.2. Środki koronarolityczne

Podstawą mechanizmu działania tych środków jest zdolność do hamowania aktywności fosfodiesterazy w komórkach mięśni gładkich tętnic wieńcowych (ryc. 2). Prowadzi to do akumulacji cAMP, aktywacji kinaz białkowych i stymulacji Ca2'-ATPazy retikulum endoplazmatycznego. W rezultacie jony wapnia z cytoplazmy są wypychane do EPR, stężenie wolnego wapnia w cytoplazmie zmniejsza się, zmniejsza się liczba kompleksów aktomiozyny. Występuje rozluźnienie naczyń wieńcowych i zwiększenie przepływu krwi do mięśnia sercowego.

Stosowanie środków koronarolitycznych w praktyce jest bardzo ograniczone ze względu na niską skuteczność, której przyczyny są identyczne jak w przypadku walidolu.

2.3. Leki przeciwdławicowe różnych grup

Amiodaron jest lekiem, który ma kilka rodzajów aktywności farmakologicznej, głównie - działanie antyarytmiczne (patrz wykład „Leki antyarytmiczne”). Niemniej jednak znajduje dość szerokie zastosowanie w leczeniu dusznicy bolesnej, zwłaszcza w tych postaciach, które są połączone z arytmią.

Amiodaron blokuje kanały potasowe, wapniowe i sodowe w kardiomiocytach. Ponadto hamuje (receptory adrenergiczne ^ w mięśniu sercowym. Wreszcie, amiodaron ma zdolność hamowania receptorów glukagonu. Przypomnijmy, że glukagon jest hormonem trzustkowym, który zwiększa stężenie glukozy we krwi. Wiadomo również, że receptory glukagonu znajdują się również w mięśnia sercowego, a ich podniecenie prowadzi do zwiększenia pracy serca.

Podsumowując, wymienione powyżej trzy rodzaje działań przyczyniają się do zmniejszenia pracy serca i zmniejszenia zapotrzebowania na tlen w mięśniu sercowym.

Dipirydamol ma również charakterystyczne właściwości farmakologiczne. Po pierwsze, narusza wychwyt zwrotny adenozyny i hamuje enzym deaminazę adenozynową, co prowadzi do akumulacji adenozyny w naczyniach wieńcowych. Ta ostatnia stymuluje receptory purynowe w ścianie mięśniowej naczyń wieńcowych, zmniejszając ich ton. Ponadto dipirydamol hamuje aktywność fosfodiesterazy, co prowadzi do akumulacji cAMP i do ekspansji tętnic wieńcowych. W sumie dwa opisane efekty zwiększają przepływ krwi do mięśnia sercowego, eliminując jego niedokrwienie.

3. Leki optymalizujące procesy metaboliczne w mięśniu sercowym.

Mechanizm działania: pochodna purynowa (nukleozydowa). Będąc prekursorem ATP, zwiększa aktywność wielu enzymów cyklu Krebsa, stymuluje syntezę nukleotydów, ma pozytywny wpływ na procesy metaboliczne w mięśniu sercowym i poprawia krążenie wieńcowe.

3.2. Trimetazydine (preductal)

Ma działanie przeciwdławicowe, koronujące, przeciw niedotlenieniu i obniżające ciśnienie. Bezpośredni wpływ na kardiomiocyty i neurony mózgu, optymalizuje ich metabolizm i funkcjonowanie. Działanie cytoprotekcyjne wynika ze wzrostu potencjału energetycznego, aktywacji utleniacza

dekarboksylacja i racjonalizacja zużycia tlenu (zwiększona tlenowa glikoliza i blokada utleniania kwasów tłuszczowych).

Środki przeciwduszne - Lista leków i leków

Opis działania farmakologicznego

Działanie przeciwdławicowe leków polega na wyeliminowaniu objawów niedokrwienia mięśnia sercowego (u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca). Mechanizm tego działania jest związany ze zmniejszeniem obciążenia wstępnego mięśnia sercowego, poprawą ukrwienia w części podwsierdziowej mięśnia sercowego, częścią nasierdziową naczyń wieńcowych, rozszerzeniem naczyń wieńcowych obocznych, blokadą receptorów adrenergicznych i kanałów wapniowych, aktywacją kanałów potasowych. W rezultacie zmniejsza się przepływ krwi żylnej do mięśnia sercowego, zapotrzebowanie na tlen w mięśniu sercowym, obwodowy opór naczyniowy, nasilenie zespołu bólowego; zmniejsza ciśnienie w przedsionku i tętnicy płucnej. Działanie anitanginalne obejmuje następujące grupy leków: azotany (koronarodilatory), blokery β-adrenergiczne, blokery kanału wapniowego, środki kardioprotekcyjne, a także inhibitory kanałów If węzła zatokowego. Leki o działaniu przeciwdławicowym są stosowane w leczeniu różnych postaci choroby wieńcowej, a także w zapobieganiu jej zaostrzeniom.

Wyszukiwanie narkotyków

Preparaty o działaniu farmakologicznym „Antianginal”

  • A
  • Adalat (roztwór do infuzji)
  • Adalat SL (Tablets)
  • Acridilol (tabletki)
  • Acridipine (Tablets)
  • Altiazem PP (Capsule)
  • Albetor (roztwór do podawania dożylnego)
  • Albetor (tabletki)
  • Amiodaron (tabletki)
  • Amiodarone Belupo (tabletki)
  • Amlovas (tabletki)
  • Amlodypina (tabletki)
  • Amlodipine Sandoz (tabletki)
  • Amlotop (tabletki)
  • Anaprylina (tabletki)
  • Zastrzyk anapryliny za 0,25% (roztwór do wstrzykiwań)
  • Anaprilina tabletki (tabletki)
  • Ankardin (tabletki)
  • Antysten (tabletki doustne)
  • Antisten MB (tabletki doustne)
  • Aritel (aerozol)
  • Aritel Cor (tabletki doustne)
  • Atenoben (tabletki doustne)
  • Atenolan (tabletki doustne)
  • Atenolol (substancja w proszku)
  • Atenolol (tabletki doustne)
  • Atenolol STADA (tabletki doustne)
  • Atenolol-Adzhio (tabletki doustne)
  • Atenolol-AKOS (tabletki doustne)
  • Atenolol-Acre (tabletki doustne)
  • Atenolol-ratiofarm (tabletki doustne)
  • Atenolol-Teva (tabletki doustne)
  • Atenolol-UBF (tabletki doustne)
  • Atenolol-FPO (tabletki doustne)
  • Atenosan (tabletki doustne)
  • Acecor (tabletki doustne)
  • Aerosonit (aerozol do użytku lokalnego)
  • B
  • Betacarda (tabletki doustne)
  • Betalok (roztwór do podawania dożylnego)
  • Betalok (tabletki doustne)
  • Betalok ZOK (tabletki doustne)
  • Bidop (tabletki doustne)
  • Binelol (tabletki doustne)
  • Biol (kapsułka)
  • Biol (tabletki doustne)
  • Biprol (tabletki doustne)
  • Bisogamma (tabletki doustne)
  • Bisocard (tabletki doustne)
  • Bisomor (Liofilizat do przygotowania roztworu do podawania dożylnego)
  • Bisomor (tabletki doustne)
  • Breviblok (koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji)
  • Breviblok (roztwór do infuzji)
  • Breviblok (roztwór do podawania dożylnego)
  • Breinal (tabletki doustne)
  • Breinal (roztwór do infuzji)
  • W
  • Wazokardyna (tabletki doustne)
  • Vasomag (Capsule)
  • Vasomag (roztwór do wstrzykiwań)
  • Wedycardol (tabletki doustne)
  • Velorin 100 (tabletki doustne)
  • Veracard (kapsułka)
  • Verapamil (Dragee)
  • Werapamil (tabletki doustne)
  • Werapamil (roztwór do infuzji)
  • Werapamil (roztwór do wstrzykiwań)
  • Werapamil (Mival) (tabletki doustne)
  • Verapamil-LekT (tabletki doustne)
  • Verapamil ratiopharm (tabletki doustne)
  • Verapamil-Eskom (roztwór do infuzji)
  • VERAPAMILA HYDROCHLORIDE (tabletki doustne)
  • Whisken (tabletki doustne)
  • D
  • Deponit 10 (Kleje (Emplastra))
  • Deprenorm MB (tabletki doustne)
  • Diakordin 120 Retard (tabletki doustne)
  • Diakordin 60 (tabletki doustne)
  • Diakordin 90 Retard (tabletki doustne)
  • Dilasid (tabletki doustne)
  • Dilatrend (tabletki doustne)
  • Chlorowodorek diltiazemu (tabletki doustne)
  • Diltiazem Lannakher (tabletki doustne)
  • Diltiazem-ratiofarm (tabletki doustne)
  • H
  • Sildin (tabletki doustne)
  • I
  • Chlorowodorek Ivabradiny (substancja proszkowa)
  • Isacardine (koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji)
  • Iso Mac Retard (Capsule)
  • Isoket (Spray)
  • Isoket (koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji)
  • Izolong (Capsule)
  • Isomonate (tabletki doustne)
  • Isoptin (tabletki doustne)
  • Isoptin (roztwór do podawania dożylnego)
  • Isoptin CP 240 (tabletki doustne)
  • Do
  • Kaveril (tabletki doustne)
  • Caduet (tabletki doustne)
  • Karwedilol (substancja w proszku)
  • Karwedilol (substancja)
  • Karwedilol (tabletki doustne)
  • Carvedilol Sandoz (tabletki doustne)
  • Carvendrend (tabletki doustne)
  • Karwidil (tabletki doustne)
  • Cardix (kapsułka)
  • Cardix Mono (Capsule)
  • Cardiodarone (roztwór do podawania dożylnego)
  • Kardiodaron (tabletki doustne)
  • Concor (tabletki doustne)
  • Coraxan (tabletki doustne)
  • Korbis (tabletki doustne)
  • Corvadil (tabletki doustne)
  • Korvaton (tabletki doustne)
  • Corvitol 100 (tabletki doustne)
  • Corvitol 50 (tabletki doustne)
  • Korgard (tabletki doustne)
  • Kordanum (tabletki doustne)
  • Kordafen (tabletki doustne)
  • Kordaflex (tabletki doustne)
  • Kordaflex RD (tabletki doustne)
  • Kordinorm (tabletki doustne)
  • Cordipin (tabletki doustne)
  • Corinfar (tabletki doustne)
  • Corinfar UNO (tabletki doustne)
  • L
  • Lekoptin (tabletki doustne)
  • Lekoptin (roztwór do wstrzykiwań)
  • Lokren (tabletki doustne)
  • M
  • Medatern (kapsułka)
  • Meldonium (kapsułka)
  • Meldonium (roztwór do wstrzykiwań)
  • Meldonium (substancja w proszku)
  • Meldony-Eskom (rozwiązanie do iniekcji)
  • Dihydrat Meldonii (substancja w proszku)
  • Melfor (kapsułka)
  • Metagard (tabletki doustne)
  • Metocard (tabletki doustne)
  • Metocore Adipharm (Solution for injection)
  • Metocor Adipharm (tabletki doustne)
  • Metolol (tabletki doustne)
  • Metoprolol (tabletki doustne)
  • Metoprolol Organics (tabletki doustne)
  • Metoprolol-OBL (tabletki doustne)
  • Metoprolol-Acry (tabletki doustne)
  • Metoprolol ratiopharm (tabletki doustne)
  • Bursztynian metoprololu (substancja w proszku)
  • Winian metoprololu (substancja w proszku)
  • Midolat (kapsułka)
  • Mildronate (kapsułka)
  • Mildronate (roztwór do wstrzykiwań)
  • Mildronate (Syrop)
  • Monizid (tabletki doustne)
  • Monizol (tabletki doustne)
  • Mono Mac (tabletki doustne)
  • Mono Mac 50 D (tabletki doustne)
  • Mono Mac Depot (tabletki doustne)
  • Mono Rom Retard (Capsule)
  • Monolong (kapsułka)
  • Mononit (tabletki doustne)
  • Monosan (tabletki doustne)
  • Monochinkve (tabletki doustne)
  • Monochinkve retard (Capsule)
  • H
  • Nebivolol Stada (tabletki doustne)
  • Nebivolol-Teva (tabletki doustne)
  • Nebivolol-Chaykafarma (tabletki doustne)
  • Chlorowodorek nebiwololu (substancja w proszku)
  • Nebicor Adipharm (tabletki doustne)
  • Nebilan Lannaher (tabletki doustne)
  • Nebilet (tabletki doustne)
  • Neilong AM (tabletki doustne)
  • Neilong N (tabletki doustne)
  • Nevotenz (tabletki doustne)
  • Nicardia (tabletki doustne)
  • Nicardia (kapsułka)
  • Nikorandil (substancja w proszku)
  • Niperten (tabletki doustne)
  • Nirmin (koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji)
  • Nit-ret (tabletki doustne)
  • Nitradisk (Transdermalny system przewodzenia terapeutycznego)
  • Nitro (koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji)
  • Nitro Mack (kapsułka)
  • Nitro Mak (koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji)
  • Infuzja Nitro POL (koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji)
  • Nitro-Dur (Transdermalny system terapeutyczny)
  • Nitro-Nick (tabletki doustne)
  • Nitrogliceryna (kapsułka)
  • Nitrogliceryna (koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji)
  • Nitrogliceryna (roztwór do podawania dożylnego)
  • Nitrogliceryna (spray)
  • Nitrogliceryna (substancja)
  • Nitrogliceryna (tabletki podjęzykowe)
  • Nitrogliceryna (tabletki doustne)
  • Mikrogranulka nitrogliceryna (substancja)
  • Nyroglycerin Nycomed (tabletki podjęzykowe)
  • Nitrogliceryna z glukozą (substancja w proszku)
  • Nitrogliceryna z laktozą (substancja w proszku)
  • Nitrogliceryna forte (półprodukt granulowany)
  • Nitrogranulong (tabletki doustne)
  • Nitroject (roztwór do infuzji)
  • Nitrokor (krople doustne)
  • Nitrokor (kapsułka)
  • Nitrokor (tabletki podjęzykowe)
  • Aerozol nitrolingowy (aerozol)
  • Nitrong (tabletki doustne)
  • Nitroperuten TTS (Transdermal Therapeutic System)
  • Nitrosorbide (substancja w proszku)
  • Nitrosorbid (tabletki doustne)
  • Nitrosorbid-Rusfar (tabletki doustne)
  • Nitrospray (Spray)
  • Nitrospray-ICN (Spray)
  • Nitroprint (Spray)
  • Nifadil (tabletki doustne)
  • Nifebene (krople do podawania doustnego)
  • Nifebene (kapsułka)
  • Nifegeksal (tabletki doustne)
  • Nifelat (tabletki doustne)
  • Nifelat Q (tabletki doustne)
  • Nifelat P (tabletki doustne)
  • Nifesan (tabletki doustne)
  • Norvask (tabletki doustne)
  • Normodipina (tabletki doustne)
  • Oh
  • Obzidan (roztwór do wstrzykiwań)
  • Obzidan (tabletki doustne)
  • Omelar Cardio (tabletki doustne)
  • Ormidol (tabletki doustne)
  • Osmo-Adalat (tabletki doustne)
  • F
  • Pentacard-10 (tabletki doustne)
  • Pentacard-20 (tabletki doustne)
  • Pentacard-40 (tabletki doustne)
  • Perlinganit (koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji)
  • Plendil (tabletki doustne)
  • Posicore (tabletki doustne)
  • Predizin (tabletki doustne)
  • Preductal (tabletki doustne)
  • Preductal MW (tabletki doustne)
  • Precard (tabletki doustne)
  • Priorm (tabletki doustne)
  • Propranobene (tabletki doustne)
  • Propranobene (Capsule)
  • Propranolol (tabletki doustne)
  • Propranolol Nycomed (Aerosol)
  • R
  • Recardium (tabletki doustne)
  • Rimecor (tabletki doustne)
  • Z
  • Sandonorm (tabletki doustne)
  • Sanfidipin (kapsułka)
  • Sedacoron (rozwiązanie)
  • Sedacoron (tabletki doustne)
  • Sektralne (tabletki doustne)
  • Sinar (tabletki)
  • Sponif 10 (tabletki)
  • Stamlo (tabletki)
  • Stamlo M (tabletki)
  • Sustac Forte (tabletki)
  • Sustonit (tabletki)
  • T
  • Talliton (tabletki doustne)
  • Trimepranol (tabletki doustne)
  • Trimetazid (tabletki doustne)
  • F
  • Felodip (tabletki doustne)
  • C
  • Celiprol (tabletki doustne)
  • Uh
  • Egilok (tabletki doustne)
  • Egilok Retard (tabletki doustne)
  • Estecor (tabletki doustne)
  • Efox 20 (tabletki doustne)
  • Efox Long (kapsułka)
  • Efox Long (tabletki doustne)

Uwaga! Informacje przedstawione w niniejszym przewodniku dotyczącym leków są przeznaczone dla lekarzy i nie powinny stanowić podstawy do samodzielnego leczenia. Opisy leków podaje się w celu zapoznania się z nimi i nie są przeznaczone do wyznaczenia leczenia bez udziału lekarza. Istnieją przeciwwskazania. Pacjenci potrzebują fachowej porady!

Jeśli interesują Cię inne leki przeciwdławicowe i preparaty, ich opisy i instrukcje użycia, synonimy i analogi, informacje na temat składu i formy uwalniania, wskazania do stosowania i skutki uboczne, metody stosowania, dawki i przeciwwskazania, uwagi dotyczące leków dla dzieci, noworodki i kobiety w ciąży, cena i recenzje leków lub masz inne pytania i sugestie - napisz do nas, na pewno postaramy się pomóc.

Środki przeciwduszne

Grupę stanów patologicznych związanych z niewydolnością wieńcową łączy się pod terminem „choroba wieńcowa serca” (IHD). Zgodnie z zaleceniami ekspertów WHO (1979) istnieje kilka klas (form) CHD. Wśród tych form znaczące miejsce zajmuje tak powszechna patologia, jak dławica piersiowa (lub dusznica bolesna), a także zawał mięśnia sercowego. Łacińska nazwa dławicy piersiowej to dławica piersiowa. Pod tym względem środki stosowane w dusznicy bolesnej nazywane są przeciwdławicowe lub przeciwdławicowe.

Zespół dławicowy, opisany klasycznie przez Geberdena w 1768 r., Objawia się napadowym, krótkotrwałym bólem, częściej umiejscowionym za mostkiem, z odpowiednim napromieniowaniem ramienia, pojawiającym się po pracy fizycznej lub w spoczynku i zwykle zatrzymywanym w ciągu 1-10 minut. Ogólnie atak, który przechodzi spontanicznie, trwa 5-6 minut, co najmniej nie więcej niż 20-30 minut, ponieważ segment mięśnia sercowego, cierpiący na niedokrwienie, następnie ulega martwicy z utworzeniem zawału serca.

Według klasyfikacji WHO wyróżnia się dwie formy dławicy piersiowej:

Formuję: TYPOWA postać dławicy, kiedy jest obserwowana

zmiany sklerotyczne w naczyniach wieńcowych. W

W tym przypadku dusznica bolesna jest sprowokowana fizycznie

ładunki chesky, psychiczne lub zimne;

II forma: OPCJA postaci dławicy piersiowej (lub vazospasti

forma chesky, lub stenokardia Prinzmetala), w

Ostatnio coraz częściej u młodych

ludzie bez objawów stwardnienia naczyń. Ta forma

najczęściej wiąże się z nadmiernym napięciem emocjonalnym

ale może również wystąpić w warunkach odpoczynku.

MECHANIZMY PATOFIZJOLOGICZNE I PRZYCZYNY PROWADZĄCE DO WHO

Zaprzestanie i rozwój dusznicy bolesnej

Główną przyczyną niedokrwienia mięśnia sercowego jest niedopasowanie (brak równowagi) między zapotrzebowaniem mięśnia sercowego na tlen a jego obecnością, zapewniane przez przepływ wieńcowy. Oznacza to, że jednym z mechanizmów odpowiedzialnych za wystąpienie ataku anginy jest zakłócenie dostarczania tlenu do mięśnia sercowego z powodu skurczu naczyń wieńcowych.

Mówiąc o występowaniu tej rozbieżności, można zidentyfikować trzy „słabe punkty” przepływu wieńcowego:

1. Tętnice wieńcowe są funkcjonalnie zakończone i

mają bardzo mało zabezpieczeń.

2. W spoczynku mięsień sercowy pochłania z krwi maksimum

ilość tlenu (60-70%), a zatem wzrost

przyciąganie tlenu do mięśnia sercowego to zadanie, którego nie należy

3. Dwa czynniki wpływają głównie na krążenie wieńcowe:

- ciśnienie aorty;

- opór naczyń wieńcowych. Krew do mięśnia sercowego

lewa komora wchodzi z przerwami, tylko w mieście

Pomimo tych wszystkich warunków przepływ wieńcowy ma dużą pojemność rezerwową - do 500%.

Zatem, jeśli z jakiegokolwiek powodu wzrost przepływu wieńcowego nie jest w stanie zaspokoić rosnącego zapotrzebowania na tlen, wówczas rozwija się dławica piersiowa.

W związku z dwiema głównymi przyczynami dławicy (upośledzone dostarczanie tlenu i zwiększone zapotrzebowanie na tlen w mięśniu sercowym) istnieją dwie główne zasady korekcji farmakologicznej:

1. Ekspansja naczyń wieńcowych i wzrost w ten sposób

2. Zmniejszenie pracy mięśnia sercowego i zmniejszenie takich

jednocześnie zapotrzebowanie na tlen w mięśniu sercowym.

Podczas leczenia pacjenta cierpiącego na dusznicę bolesną możesz realizować dwa cele:

1. Zatrzymaj (wytnij, wytnij, zatrzymaj) atak

2. Zapobiegaj atakowi dławicy piersiowej, co oznacza możliwe

przewlekłe leczenie pacjentów nosti. Ten rodzaj terapii

pozwala zapobiec rozwojowi napadów i

Tolerancja (odporność) na fizyczne i emocjonalne

KLASYFIKACJA ŚRODKÓW ANTYANGINALNYCH

Do leczenia pacjentów z udarami stosuje się dość szeroki arsenał środków o działaniu przeciwdławicowym. Fundusze te są liczne, kilkadziesiąt, jednak obecnie istnieją tylko trzy grupy leków, które zdobyły uznanie specjalistów.

I. Preparaty zawierające azot (lub azotany organiczne).

Wcześniej były preparaty azotynów organicznych i nieorganicznych (na przykład azotyn amylu i azotyn sodu), to jest związki kwasu azotawego, ale obecnie praktycznie nie są stosowane.

Ii. Beta-blokery. Iii. Antagoniści wapnia (blok

tori kanałów wapniowych).

Leki zawierające nitro od ponad 100 lat (William Mitchell, 1879) były z powodzeniem stosowane w leczeniu pacjentów z dusznicą bolesną. Klasycznym lekiem w tej grupie jest nitrogliceryna (Nitroglycerinum) - najbardziej znana i najskuteczniejsza

Aktywny lek z tej grupy leków.

Mechanizm działania jest spowodowany faktem, że lek ma bezpośredni efekt miotropowy na mięśnie gładkie, zwłaszcza naczynia (w większym stopniu, żyły niż tętnice), które są w stanie skurczu. Pod działaniem nitrogliceryny naczynia mózgu, szyi, głowy, czyli naczynia górnej części ciała, w tym serce, rozszerzają się najbardziej. Dominujący wpływ nitrogliceryny na rozszerzenie naczyń krwionośnych prowadzi do zmiany hemodynamiki obwodowej: odkładania krwi i zmniejszonego powrotu żylnego, czyli redystrybucji krwi. Towarzyszy temu zmniejszenie obciążenia serca (zmniejszenie obciążenia wstępnego) i przyczynia się do trwałego zmniejszenia zużycia energii. Zmniejszeniu żylnego powrotu krwi do serca, dzięki działaniu na pojemniki pojemnościowe, towarzyszą następujące efekty:

- spadek ciśnienia w obu przedsionkach;

- zmniejszenie objętości skoku;

- zmniejszenie napięcia ściany mięśnia sercowego;

- zmniejszenie objętości serca;

Umiarkowanemu rozszerzaniu tętniczek, tj. Zmniejszeniu obciążenia serca, towarzyszą:

- zwiększenie objętości skoku.

Ważnym faktem jest to, że nitrogliceryna rozszerza naczynia wieńcowe, zwłaszcza największe. Nitrogliceryna nie tylko rozszerza naczynia wieńcowe, ale także zwiększa liczbę naczyń obocznych, zwiększając tym samym poboczny przepływ krwi. Dodatkowo, zmniejszenie oporności naczyń wieńcowych prowadzi do takiej redystrybucji przepływu krwi, że liczba funkcjonujących zabezpieczeń staje się najbardziej znacząca w warstwie podwsierdziowej mięśnia sercowego i, jak wiadomo, niedokrwienie najczęściej rozwija się w tej warstwie. Z tego punktu widzenia nitroglicerynę zaleca się stosować nie tylko z typową, ale także z naczynioruchową postacią dusznicy bolesnej.

Tak więc, zmniejszeniu oporności naczyń wieńcowych, zwłaszcza w nasierdziowych częściach mięśnia sercowego, towarzyszą:

- usunięcie skurczu tętnic wieńcowych;

- zwiększony przepływ wieńcowy krwi.

Ogólnie rzecz biorąc, możemy mówić o podwójnym mechanizmie działania nitrogliceryny:

1. Bezpośrednia ekspansja naczyń wieńcowych (wzrasta

dostarczanie tlenu do niedokrwiennego regionu mięśnia sercowego)

2. Zmniejsza się przed i po obciążeniu serca

(zapotrzebowanie na tlen w mięśniu sercowym jest zmniejszone).

Dzięki tym efektom równowaga między

dostarczając tlen do mięśnia sercowego i jego zużycie, eliminuje się niedokrwienie.

Działanie nitrogliceryny jako środka rozszerzającego naczynia jest związane z imitacją działania czynnika relaksującego śródbłonka (ERF). Nitrogliceryna wykazuje wyraźną lipofilność, łatwo przenika do komórki i aktywuje enzym cyklazę guanylową (jego frakcja rozpuszczalna). Zwiększa to stężenie cGMP. Nagromadzenie tych ostatnich w mięśniach gładkich prowadzi do ich rozluźnienia i rozszerzenia naczyń krwionośnych. Znany jest również fakt, że śródbłonek naczyniowy pod działaniem pewnych substancji biologicznie czynnych (acetylocholina, bradykinina) wydziela substancję, która rozszerza naczynia krwionośne - ERF, który jest tlenkiem azotu (NO). Źródłem tego czynnika w organizmie jest L-arginina.

Nitrogliceryna jest dobrze wchłaniana przez błony śluzowe jamy ustnej i przewodu pokarmowego, a także skórę. Nitrogliceryna jest szczególnie dobrze wchłaniana z regionu podłużnego. Przy podjęzykowym podawaniu leku maksymalne stężenie we krwi osiąga 4 minuty po podaniu i zaczyna zmniejszać się po 15 minutach. Po 45 minutach lek jest całkowicie wydalany z organizmu. Dlatego najczęściej stosowaną postacią dawkowania nitrogliceryny (lek referencyjny) są tabletki pod językiem.

Działanie tabletek pod językiem rozpoczyna się po 1-2 minutach i trwa 10-30 minut.

Tabletki krajowej produkcji zawierają 0,5 mg substancji czynnej. Tabletki są bardzo niestabilne i wymagają wymiany co 2 miesiące.

Dla ulgi w dusznicy bolesnej zwykle jedna tabletka jest wystarczająca pod językiem.

Wraz z tabletkami wytwarzane są kapsułki zawierające 1% olejowy roztwór nitrogliceryny. Kapsułki mogą zawierać 0, 5 i 1,0 mg nitrogliceryny. Po umieszczeniu kapsułki pod językiem należy ją zgnieść.

Istnieje również dość przestarzała postać dawkowania nitrogliceryny - 1% roztworu alkoholu. Ta forma wymaga od pacjenta samodzielnego dawkowania: 2-3 krople roztworu są nakładane na język lub pod język (3-4 krople odpowiadają jednej tabletce nitrogliceryny pod językiem). Możesz zalecić pacjentom nałożenie kropli roztworu alkoholu na kawałek cukru. Roztwór alkoholu nitrogliceryny jest częścią kropli Votchala.

W Europie Zachodniej aerozole z nitrogliceryną (spray Nitroglicerini) otrzymały praktyczne zastosowanie.

Wskazania do stosowania nitrogliceryny:

1) Wszystkie wymienione formy dawkowania, odnoszące się do form krótko działających, są stosowane do łagodzenia napadów padaczkowych dla wszystkich rodzajów dusznicy bolesnej. W przypadku typowej dławicy piersiowej, gdy często występują nawroty, można stosować nitroglicerynę.

Może być podjęta podjęzykowo i zapobiec ewentualnemu atakowi, na przykład 2-3 minuty przed wyjściem na zewnątrz, szczególnie w mroźny dzień.

Interesującym faktem jest to, że przyjmowanie 25-30 dawek nitrogliceryny przyczynia się do rozwoju takiego stopnia krążenia obocznego, że staje się możliwe zapobieganie zawałowi serca.

2) Tabletki pod językiem można stosować do zakrzepicy naczyń naczyniowych (w celu zmniejszenia obszaru zmiany).

3) W przypadku braku innych środków, nitrogliceryna może być użyta jako skurcz dróg żółciowych jako pierwsza pomoc.

W latach 1974-82 transdermalne postacie dawkowania (maści, plastry i krążki różnych wzorów ze stałą dawką substancji czynnej) stały się powszechne na rynku zachodnim.

Dostępne 2% maści nitrogliceryny do pocierania skóry w okolicy serca. W tym samym czasie nitrogliceryna jest powoli wchłaniana, jej działanie rozpoczyna się po 1 godzinie i trwa około 6 godzin.

Tynki, krążki zapewniają terapeutyczne stężenie leku we krwi przez 24 godziny, czyli mają przedłużony efekt.

Najczęściej stosowane są następujące systemy transdermalne (produkowane jako plaster):

Te postacie leku są wskazane do zapobiegania udarom (przed wysiłkiem fizycznym, u pacjentów z nocnymi atakami dusznicy bolesnej).

Ponadto należy powiedzieć o tej postaci dawkowania nitrogliceryny, jako roztworu do stosowania dożylnego (perlinganit, nitrozhekt). Stosuje się go tylko w warunkach intensywnej komory obserwacyjnej do zatrzymania stanu dławicowego u pacjentów z ostrym zawałem mięśnia sercowego.

Skutki uboczne (przy przyjmowaniu powyższych postaci dawkowania nitrogliceryny):

- silny ból głowy związany z paraliżem (ostry

ekspansja) naczyń mózgowych i kompresja

receptorów. Ból może być tak intensywny

że pacjent może odmówić przyjęcia leku. Przez

1-2 tygodnie bólu mijają same. Do bańki

zespół bólowy, można przypisać leki sporyszowe

(dihydroergotamina, dihydroergotoksyna), analgin, kofeina;

- gwałtowny spadek ciśnienia krwi;

- zwiększone ciśnienie wewnątrzczaszkowe i śródgałkowe;

- uczucie ciepła, zaczerwienienie twarzy i skóry górnej połowy

Pod koniec lat sześćdziesiątych naszego wieku za pomocą nowych technologii, a mianowicie za pomocą mikrokapsułkowania nitrogliceryny, stworzono długo działające preparaty do stosowania doustnego: Sustac (Jugosławia), Sustonit (Polska).

Przy przyjęciu do przewodu pokarmowego tabletki rozpuszczają się i stopniowo zaczyna działać nitrogliceryna, która stopniowo opuszcza mikrokapsułki. Dlatego te tabletki są pokazane tylko w celu zapobiegania atakom dusznicy bolesnej. Działanie sustaki trwa do 4-5 godzin. Leki te są dostępne w dwóch formach:

- roztocz - zawiera 2, 6 mg nitrogliceryny;

- forte - zawiera 6, 4 mg nitrogliceryny.

Wśród tych leków: Nitrogranulong (zawiera 5, 2 mg nitrogliceryny), Nitro-Mac Retard, Nitromint i inne Wskazania do stosowania - zapobieganie udarom u pacjentów z chorobą wieńcową. Od 1980 roku powszechnie stosuje się postacie nitrogliceryny w policzkach (policzki) - leki susadrin, sustabukal, nitrobukal, nitrogard, susard. Krajowy przemysł farmaceutyczny produkuje TRINITROLONG (Trinitrolong; w postaci cienkich płytek polimerowych o grubości 1,5-2 mm, zawierających 1, 0; 2, 0 lub 4, 0 mg nitrogliceryny). Talerz trinitrolongu znajduje się na ściśle określonym miejscu - na błonie śluzowej górnej gumy nad kłami i małymi trzonowcami. Dzięki specjalnym właściwościom adhezyjnym płyta jest natychmiast mocowana do błony śluzowej jamy ustnej. Następnie rozpoczyna się proces jednolitej stopniowej resorpcji płytki. W miarę rozpuszczania nitrogliceryna wchodzi bezpośrednio przez błonę śluzową do krążenia ogólnego, omijając wątrobę. Jednocześnie terapeutyczne stężenie nitrogliceryny utrzymuje się w osoczu krwi przez długi czas. Działanie trinitrolongu rozpoczyna się za kilka minut i trwa kilka godzin.

Wskazania do użycia:

- łagodzenie ataków dusznicy bolesnej;

- zapobieganie atakom dławicy piersiowej.

Istnieje jeszcze kilka preparatów azotanów organicznych, ale z wolniejszym i trwalszym działaniem niż nitrogliceryna, na przykład NITROSORBID (diazotan izosorbidu, izomakard, izoket, izodynit itp.; Występuje w tabletkach do podawania doustnego 5, 10, 20) mg). Początek działania - po 30-50 minutach efekt utrzymuje się do 4-6 godzin. Ten lek jest stosowany tylko w celu zapobiegania atakom dusznicy bolesnej. Istnieją również inne postacie dawkowania tego leku: roztwory do podawania dożylnego (izoket lub izodinit do infuzji), aerozole do inhalacji (aerozol izoket, spray isoMac), formy przezskórne (maść izoket

Ta grupa leków w ostatnich latach znalazła szerokie zastosowanie w leczeniu wielu chorób terapeutycznych.

Istnieją nieselektywne beta-blokery (timolol, propranolol, sotalol, nadolol, oksprenolol, pindolol itp.) I selektywne beta-1-blokery (metoprolol, atenolol, acebutolol itp.).

Działanie terapeutyczne tej grupy leków na dusznicę bolesną wynika z ich zdolności do blokowania wpływu współczulnego układu nerwowego na serce, co prowadzi do zmniejszenia jego pracy i zmniejszenia zużycia tlenu przez mięsień sercowy.

ANAPRILIN (propranolol, inderal, obzidan; tabletki 0, 01 i 0, 04) jest nieselektywnym beta-adrenolitykiem bez własnej aktywności sympatykomimetycznej z krótkim działaniem. Anaprylina zmniejsza wszystkie 4 funkcje serca, przede wszystkim kurczliwość mięśnia sercowego. Najbardziej wyraźny efekt obserwuje się w ciągu 30-60 minut, efekt terapeutyczny, ze względu na krótki okres półtrwania (2, 5-3, 2 godziny), trwa 5-6 godzin. Oznacza to, że lek należy przyjmować 4-5 razy dziennie. Anaprylina jest stosowana tylko w zapobieganiu atakom dusznicy bolesnej, tylko w jej typowej postaci, ponieważ w postaci naczynioruchowej dławicy piersiowej na tle zablokowanych receptorów beta-adrenergicznych, katecholaminy zwiększą skurcz naczyń wieńcowych.

Działania niepożądane: zmniejszona kurczliwość mięśnia sercowego, bradykardia, blokada AV, skurcz oskrzeli; nudności, wymioty, biegunka, ogólne osłabienie, zawroty głowy, a czasem reakcje alergiczne. Możliwe są zjawiska depresji. Przy jednoczesnym stosowaniu środków hipoglikemicznych - ryzyko hipoglikemii.

ANTAGONIŚCI WAPNIA (BLOKI KANAŁU WAPNIA)

Wartość wapnia w organizmie pełniącym funkcje życiowe jest ogromna. Wapń jest potrzebny do regulacji procesów pobudzenia i hamowania zarówno w mięśniach gładkich, jak i szkieletowych. Pochodząc ze środowiska zewnętrznego lub z wewnątrzkomórkowego składu pod wpływem różnych bodźców, wapń oddziałuje z białkami wiążącymi wapń cytoplazmy, które działają jako regulatory.

W przypadku serca i naczyń krwionośnych wartość wapnia jest nieco inna, co wiąże się z przewagą (w sercu lub naczyniach) specyficznych białek wiążących wapń. W miokardiocytach występuje specjalne białko - troponina (leiotonina) oraz w gładkich naczyniowych miocytach - specjalne termostabilne, zależne od wapnia białko kalmodulina. W zależności od tego, czy działają głównie na troponinę czy kalmodulinę, niektóre blokery kanału wapniowego

bardziej wpływają na serce, a inne na naczynia. Na przykład, taki antagonista wapnia jak VERAPAMIL ma większy wpływ na serce (jego działanie antyarytmiczne jest bardzo ważne).

Działanie przeciwdławicowe leków w tej grupie jest związane zarówno z ich bezpośrednim wpływem na mięsień sercowy, jak i przede wszystkim z wpływem na hemodynamikę obwodową. Antagoniści wapnia blokują jego wejście do komórek mięśni gładkich, zmniejszając w ten sposób jego zdolność do redukcji. Działanie tych środków na naczynia wieńcowe jest określane jako przeciwskurczowe, w wyniku czego zwiększa się przepływ wieńcowy, a w wyniku działania na naczynia obwodowe ciśnienie krwi spada. Dzięki temu zmniejsza się obciążenie serca, poprawia się przepływ krwi w strefie niedokrwienia. Leki te zmniejszają pracę mechaniczną serca i zapotrzebowanie na tlen w mięśniu sercowym, zwiększają liczbę leków dodatkowych. Gdy są stosowane u pacjentów, częstotliwość i intensywność ataków dusznicy zmniejsza się, a tolerancja na wysiłek fizyczny wzrasta.

Najczęściej stosowanym w tym celu jest nifedypina (synonimy: fenigidin, corinfar, cordafen, cordipin i inne; tab. 0, 01). Efekt występuje w ciągu 15-20 minut i trwa 4-6 godzin. Lek jest gorszy od nitrogliceryny pod względem działania przeciwdławicowego.

W przeciwieństwie do werapamilu, lek ma słabą aktywność antyarytmiczną, znacznie zmniejsza ciśnienie rozkurczowe. Szczególnie dobrze rozluźnia naczynia wieńcowe za pomocą dławicy naczynioruchowej. Ogólnie rzecz biorąc, przy tej postaci dławicy korzystne są antagoniści wapnia. Oprócz nifedypiny do leczenia przewlekłego, dławica piersiowa wykorzystuje pochodne nifedypiny drugiej generacji, stworzone w latach osiemdziesiątych: izradipinę (synonim: lomir).

Ta grupa leków daje niewielką liczbę skutków ubocznych: obniżone ciśnienie krwi, bóle głowy, osłabienie mięśni, nudności i zaparcia. Ciągłe przyjmowanie leków przez 2-3 miesiące prowadzi do rozwoju tolerancji.

W przypadku dusznicy bolesnej z bradykardią stosuje się pochodną efedryny OXIFEDRIN (ildamen, MYOFEDRIN; tabletki 0,016). Lek ma częściową aktywność agonistyczną wobec receptorów beta-1 serca, ma bezpośredni efekt rozszerzenia naczyń wieńcowych, zwiększa kurczliwość mięśnia sercowego bez nadmiernego wzrostu zapotrzebowania na tlen. Inny podobny lek NONACHLAZIN, produkcja krajowa, jest dostępny w tabletkach 0,03, pochodnej fenotiazyny. Lek ma pozytywny efekt inotropowy i zmniejsza napięcie tętnic wieńcowych.

W leczeniu pacjentów z dusznicą bolesną stosuje się również lek, taki jak dipirydamol (curantil), pochodna pyri.

dinah Lek ten działa na mikrokrążenie krwi w małych naczyniach, zapobiegając agregacji płytek krwi, zwiększa liczbę naczyń obocznych i intensywność krążenia obocznego, jednak może powodować objaw „kradzieży”, zwłaszcza po podaniu dożylnym u pacjentów z ciężką miażdżycą tętnic wieńcowych, ponieważ lek powoduje ekspansję tych naczyń którzy nie są dotknięci stwardnieniem rozsianym. Z drugiej strony, lek ten jest wskazany u pacjentów z dławicą, a także z powodu różnych przyczyn zwiększonego krzepnięcia krwi.

Środki takie jak validol mają odruchowy typ akcji. Skład tego leku to mentol (25% roztwór mentolu w estrze mentolowym kwasu izowalerianowego). Jest słabym środkiem przeciwdławicowym, ma działanie uspokajające i umiarkowane działanie rozszerzające naczynia krwionośne. Jest wskazany w łagodniejszych postaciach stenokardii.

Choroba niedokrwienna serca (CHD) to uszkodzenie mięśnia sercowego spowodowane zaburzeniem krążenia wieńcowego. IHD występuje w wyniku braku równowagi między dostarczaniem tlenu (przepływ wieńcowy) a potrzebami metabolicznymi mięśnia sercowego.