Wewnętrzny kanał słuchowy

Wewnętrzny kanał słuchowy, który służy do przejścia nerwów słuchowych i twarzowych, jest szerokim (5 mm średnicy) kanałem kostnym, który, zaczynając od otworu w tylnej powierzchni piramidy kości skroniowej, przechodzi w swojej masie w kierunku poprzecznym (względem całej czaszki) i na głębokości 8 mm końce, spoczywające na płytce kostnej, perforowane wieloma małymi otworami. Ta płyta, dno wewnętrznego kanału słuchowego, ma kształt lekko lejkowaty i oddziela audyt mięsny, int. jedna jego część (zewnętrzna) z jamy przedsionka, druga (wewnętrzna) - od pierwszego obrotu kanału ślimakowego (ryc. 168). Część tego, część przegrody pomiędzy kanałem słuchowym a przedsionkiem (tj. Wewnętrzna ściana przedsionka, grubsza - do 2 mm; część oddzielająca ślimak (tj. Podstawa ślimaka) jest cieńsza, tylko około 0,5 mm. Ta płyta jest usiana nerwami i naczyniami, które są ułożone w kilka grup. Dwa z tych otworów, jeden duży, reprezentujący początek nerwu twarzowego canalis Fallopiae, a drugi mniejszy, przypisany do gałęzi n. części dna kanału słuchowego w specjalnym owalu W ostatnim z tych dwóch otworów znajduje się kanał podzielony po drodze na kilka gałęzi, które kończą się wybiegiem z dziurami, plamkami cribrosae superiores (ryc. 168, mca). tworząc bardzo piękną ścieżkę zakrzywioną spiralnie. Jest to tractus spiralis foraminulentus (ryc. 168, ts). Początek tego odcinka, składający się z grupy raczej dużych dziur, leży na ścianie przedsionka i odpowiada plamce cribrosae mediae przedsionka. Reszta spirali tractus, reprezentujących serię mniejszych otworów, początkowo odpowiada pierwszemu obrotowi ślimaka i dalej ku podstawie kolumeli. Na zakrzywionym końcu tractus spiralis znajduje się jeden duży otwór, odpowiadający osi ślimaka, otworowi centralnemu ślimakowi, przez który przenika tętnica. Małe otwory spiralnego przewodu są przypisane do przejścia nerwów ślimaka.

Oddzielnie od otworów opisanych w dolnej części kanału ucha wewnętrznego, na jego zewnętrznej ścianie (w pobliżu dna), umieszcza się tak zwany prosty otwór, otwór singulare (ryc. 168, fs) prowadzący do kanału, który kończy się w bańce tylnego półkolistego kanału (plamka cribrosa gorsza), patrz wyżej). Służy także do przejścia nerwowej gałęzi.

Akwedukt ślimaka, aquaeductus cochleae, jest cienkim kanalikiem, którego zewnętrzny otwór opisano w osteologii. Leży na dnie zagłębienia w kształcie lejka, umieszczonego na tylnej krawędzi piramidy kości skroniowej pod otworem wewnętrznego kanału słuchowego. Stamtąd ślimaki aquaeductus przechodzą przez piramidę, wznosząc się nieco w górę i kończą dziurą na ścianie ślimaka tympanonu na początku.

Wewnętrzny kanał słuchowy

Wewnętrzny kanał słuchowy, meatus acusticus internus (patrz fig. 996, 1142), zaczyna się na tylnej powierzchni kamienistej części kości skroniowej przez wewnętrzny otwór słuchowy, porus acusticus internus. Kierując się z powrotem i nieco na zewnątrz, kończy się dnem wewnętrznego kanału słuchowego, dna oka mięsni acustici interni.

Dno wewnętrznego kanału słuchowego tworzy zewnętrzną ścianę niektórych części ucha wewnętrznego (podstawa pręta przedsionka). W najwyższej części dna znajduje się małe zagłębienie - pole nerwu twarzowego, obszar nervi facialis, z którego pochodzi kanał nerwu twarzowego.

Na zewnątrz od pola nerwu twarzowego znajduje się odcinek substancji kostnej, perforowany przez wiele otworów, tworzący nadrzędne pole przedsionka, obszar przedsionkowy wyższy, który odpowiada górnemu miejscu kratownicy na wewnętrznej ścianie przedsionka. Otwory te są ograniczone poniżej poprzecznym grzbietem, crista transversa.

Poniżej poprzecznego grzbietu znajduje się wgłębienie w przedniej części wewnętrznego kanału słuchowego - pole ślimaka, ślimaki obszarowe, w obszarze których znajduje się szereg spiralnie ułożonych małych otworów prowadzących do perforowanej spiralnej ścieżki ślimaka. Za polem ślimaka znajduje się dolne pole wejściowe, obszar przedsionkowy gorszy. Zawiera grupę otworów odpowiadających środkowemu miejscu kratownicy ściany przedsionka.

W tylnej części dna wewnętrznego kanału słuchowego znajduje się pojedynczy otwór, foramen singulare; odpowiada to niższemu punktowi sieciowemu ściany przedsionka (patrz rys. 1141).

Wewnętrzny kanał słuchowy

Wewnętrzny kanał słuchowy przecina kamienistą część piramidy kości skroniowej. Jest to „tunel” o zaokrąglonym kształcie, usytuowany między ścianą środkową przedsionka a przestrzenią narożnika mostowo-móżdżkowego. Długość wewnętrznego kanału słuchowego sięga 10–12 mm, średnica - 4-6 mm. Kanał jest wycięty ukośnie na tylnej krawędzi piramidy, więc jego otwór (porus acusticus internus) jest owalny.

Gdy przekrój poprzeczny kanału ucha wewnętrznego otwiera następujący obraz. Dno wewnętrznego kanału słuchowego w tym samym czasie służy jako środkowa ściana przedsionka i ślimaka, jest lekko wciśnięty. Powierzchnia ściany jest podzielona poprzecznym grzbietem na dwie części - górną i dolną dolną część kanału słuchowego wewnętrznego. Tylne odcinki górnego i dolnego dołu są nazywane przedsionkiem dołu wewnętrznego kanału słuchowego.

W przedniej części górnego dołu znajduje się duży wewnętrzny otwór dla kanału nerwu twarzowego (obszar n. Facialis). Za obszarem nerwu twarzowego widać małe dziury, przez które rozgałęziają się gałęzie, tworząc górny nerw przedni.

Przed dolną częścią dołu znajduje się lejkowata wnęka nerwu ślimakowego (obszar n. Cochleae). W środku rowka ślimakowego znajduje się otwór na tętnicę i żyłę ślimaka. Ścieżka biegnie przez centralny otwór, poprzecinana przerywanymi otworami na nerw ślimakowy (tractus spiralis foraminosus n. Cochlearis). Pojedynczy otwór otwiera się z tyłu dolnej części dołu, przez który przenikają gałęzie, tworząc dolny przedni nerw.

Z jamy mózgu nerwy twarzowe i pośrednie wchodzą do wewnętrznego kanału słuchowego, który tworzy pień dwóch ściśle ze sobą połączonych nerwów na dnie kanału. Od strony labiryntu ślimak i części portalowe nerwu słuchowego są kierowane do wewnętrznego przewodu słuchowego.

Gałęzie drzwi są utworzone z wyższych i niższych nerwów nerwowych. Górny pęcherzyk przedni tworzy się z utricular (eliptycznego) nerwu i przednich nerwów bolesnych (nerwy odchodzą od ampułek górnego i zewnętrznego półkolistego kanału).

Niższy nerw przedni tworzy się przez fuzję nerwu sakularnego (sakularnego) i nerwów ampułko-tylnych (nerwy odchodzą od bańki kanału półkolistego tylnego). Gałęzie ślimakowe i przedludzkie tworzą pojedynczy pień nerwu słuchowego, który przechodzi do jamy mózgu.

W wewnętrznym kanale słuchowym gałąź ślimaka znajduje się przednią częścią przedniej części nerwu słuchowego. Nad nerwem słuchowym przechodzi nerw twarzowy, między nimi znajduje się nerw pośredni.

Z jamy mózgu do wewnętrznego kanału słuchowego, a następnie do labiryntu przenika wewnętrzna tętnica słuchowa. Wypływ żylny ze ścian i struktur wewnętrznego kanału słuchowego odbywa się przez żyły labiryntowe.

Wewnętrzny kanał słuchowy

1. Mała encyklopedia medyczna. - M.: Encyklopedia medyczna. 1991—96 2. Pierwsza pomoc. - M.: Wielka rosyjska encyklopedia. 1994 3. Encyklopedyczny słownik terminów medycznych. - M.: Encyklopedia sowiecka. - 1982-1984

Zobacz, co „przejście słuchowe jest wewnętrzne” w innych słownikach:

kanał słuchowy wewnętrzny - kanał (meatus acusticus internus, PNA, BNA, JNA) kości skroniowej, umieszczony wewnątrz piramidy, rozpoczynający się na jego tylnej powierzchni z wewnętrznym otworem słuchowym i prowadzącym do ucha wewnętrznego; zawiera drzwi do twarzy, pośrednie i przednie...... Duży słownik medyczny

Aparat słuchowy jest aparatem słuchowym zwierząt kręgowych, chociaż dla niższych kręgowców, a mianowicie dla ryb, funkcja słyszenia tego aparatu nie została udowodniona. W eksperymentach Kreydla ryba, nawet zatruta przez strychninę, która wyjątkowo zwiększyła drażliwość, nie ujawniła...... encyklopedycznego słownika FA Brockhaus i I.A. Efrona

Ucho, organ słuchu, jest aparatem słuchowym zwierząt kręgowych, chociaż dla niższych kręgowców, a mianowicie dla ryb, funkcja słyszenia tego aparatu nie została udowodniona. W eksperymentach Kreydla ryba, nawet zatruta przez strychninę, która wyjątkowo zwiększyła drażliwość, nie ujawniła...... encyklopedycznego słownika FA Brockhaus i I.A. Efrona

Kości głowy (czaszka) -... Atlas ludzkiej anatomii

Kości mózgowe - kość potyliczna (os occipitale) (ryc. 59A, 59B) niesparowana, zlokalizowana w tylnej części czaszki mózgowej i składa się z czterech części, położonych wokół dużego otworu (foramen magnum) (ryc. 60, 61, 62) w przednio-tylnej części dział zewnętrzny...... Atlas anatomii człowieka

Zapalenie ucha - I Zapalenie ucha (zapalenie ucha; grecki nas, ōtos ear + itis) zapalenie ucha. Rozróżnij zewnętrzne, średnie i wewnętrzne O. Zewnętrzne O. Zobacz Zewnętrzne ucho, wewnętrzne O. patrz Labirynt. Zapalenie rurki słuchowej (Eustachiusza) i przednich części jamy bębenkowej...... Encyklopedia medyczna

Ucho wewnętrzne (auris interna) jest pustą formacją kości w kości skroniowej, podzieloną na kanały kostne i jamy zawierające aparat receptorowy analizatorów słuchowych i stakinetycznych (przedsionkowych). Ucho wewnętrzne jest w grubej, kamienistej części...... Medyczna encyklopedia

EAR - (zewnętrzne) składa się z muszli (auricula) i zewnętrznego kanału słuchowego (meatus auditorius externus); rozwija się z wałka otaczającego błonę bębenkową zarodka, znajdującego się początkowo na poziomie skóry. W tej formacji jest...... Wielka Medyczna Encyklopedia

Narządy słuchu i równowagi - ryc. 389... Atlas anatomii człowieka

Narząd ucha i ucha (auris) słuchu i równowagi u ludzi i zwierząt; obwodowa część analizatorów słuchowych i przedsionkowych. Składa się z ucha zewnętrznego (ucha zewnętrznego) i ucha środkowego (ucha środkowego), wykonując łowienie i przewodzenie fal dźwiękowych... Encyklopedia medyczna

Ucho - procedura wkraplania do ucha. Procedura kopania uszu. Ucho. Są ucho zewnętrzne, środkowe i wewnętrzne. Zewnętrzny U. składa się z małżowiny usznej, która przechodzi do zewnętrznego kanału słuchowego. Małżowina jest płytką chrząstki,...... Pierwsza pomoc to popularna encyklopedia

kanał słuchowy wewnętrzny

Duży słownik medyczny. 2000

Zobacz, co to jest „kanał słuchowy wewnętrzny” w innych słownikach:

Aparat słuchowy jest aparatem słuchowym zwierząt kręgowych, chociaż dla niższych kręgowców, a mianowicie dla ryb, funkcja słyszenia tego aparatu nie została udowodniona. W eksperymentach Kreydla ryba, nawet zatruta przez strychninę, która wyjątkowo zwiększyła drażliwość, nie ujawniła...... encyklopedycznego słownika FA Brockhaus i I.A. Efrona

Ucho, organ słuchu, jest aparatem słuchowym zwierząt kręgowych, chociaż dla niższych kręgowców, a mianowicie dla ryb, funkcja słyszenia tego aparatu nie została udowodniona. W eksperymentach Kreydla ryba, nawet zatruta przez strychninę, która wyjątkowo zwiększyła drażliwość, nie ujawniła...... encyklopedycznego słownika FA Brockhaus i I.A. Efrona

Kości głowy (czaszka) -... Atlas ludzkiej anatomii

Kości mózgowe - kość potyliczna (os occipitale) (ryc. 59A, 59B) niesparowana, zlokalizowana w tylnej części czaszki mózgowej i składa się z czterech części, położonych wokół dużego otworu (foramen magnum) (ryc. 60, 61, 62) w przednio-tylnej części dział zewnętrzny...... Atlas anatomii człowieka

Zapalenie ucha - I Zapalenie ucha (zapalenie ucha; grecki nas, ōtos ear + itis) zapalenie ucha. Rozróżnij zewnętrzne, średnie i wewnętrzne O. Zewnętrzne O. Zobacz Zewnętrzne ucho, wewnętrzne O. patrz Labirynt. Zapalenie rurki słuchowej (Eustachiusza) i przednich części jamy bębenkowej...... Encyklopedia medyczna

Ucho wewnętrzne (auris interna) jest pustą formacją kości w kości skroniowej, podzieloną na kanały kostne i jamy zawierające aparat receptorowy analizatorów słuchowych i stakinetycznych (przedsionkowych). Ucho wewnętrzne jest w grubej, kamienistej części...... Medyczna encyklopedia

EAR - (zewnętrzne) składa się z muszli (auricula) i zewnętrznego kanału słuchowego (meatus auditorius externus); rozwija się z wałka otaczającego błonę bębenkową zarodka, znajdującego się początkowo na poziomie skóry. W tej formacji jest...... Wielka Medyczna Encyklopedia

Narządy słuchu i równowagi - ryc. 389... Atlas anatomii człowieka

Narząd ucha i ucha (auris) słuchu i równowagi u ludzi i zwierząt; obwodowa część analizatorów słuchowych i przedsionkowych. Składa się z ucha zewnętrznego (ucha zewnętrznego) i ucha środkowego (ucha środkowego), wykonując łowienie i przewodzenie fal dźwiękowych... Encyklopedia medyczna

Ucho - procedura wkraplania do ucha. Procedura kopania uszu. Ucho. Są ucho zewnętrzne, środkowe i wewnętrzne. Zewnętrzny U. składa się z małżowiny usznej, która przechodzi do zewnętrznego kanału słuchowego. Małżowina jest płytką chrząstki,...... Pierwsza pomoc to popularna encyklopedia

Ucho wewnętrzne. Drogi analizatorów słuchowych i przedsionkowych

Ucho wewnętrzne. Drogi analizatorów słuchowych i przedsionkowych.

Ucho wewnętrzne, auris interna, znajduje się we wnętrzu piramidy kości skroniowej. Składa się z labiryntu kostnego i wstawionego do niego labiryntu.

Labirynt kostny, labyrinthus osseus, którego ściany są utworzone przez zwartą substancję kostną piramidy, leży między jamą bębenkową po stronie bocznej a wewnętrznym kanałem słuchowym. Rozmiar labiryntu kostnego wzdłuż jego długiej osi wynosi około 20 mm.

W labiryncie kości występują trzy części: centralna, przednia i tylna.

Część środkowa nosi nazwę przedsionka, przedsionka, część przednia to ślimak ślimakowy, część tylna składa się z trzech kanałów półkolistych, półkolistych kanalików.

Przedsionek przedsionka jest wnęką o nieregularnym kształcie owalnym. Boczna ściana labiryntu kostnego ma dwa otwory. Jedno z nich, okno przedsionka, przedsionek fenestry, jest owalne i otwiera się bezpośrednio do przedsionka. Od strony jamy bębenkowej jest zamknięta podstawą strzemienia. Drugi otwór - okno ślimaka, fenestra cochleae - okrągłe, otwiera się na początek spiralnego kanału ślimaka i jest zamykany przez wtórną błonę bębenkową.

Na środkowej ścianie przedsionka, która graniczy z wewnętrznym kanałem słuchowym, znajdują się trzy zagłębienia - wgłębienia sferyczne, eliptyczne i ślimakowe, recesja sferyczna, ellipticus i cochlearis. Eliptyczne i sferyczne rowki są oddzielone od siebie pionowo położonym grzbietem przedsionka, crista przedsionkiem, który kończy się na szczycie niewielką elewacją - piramidą przedsionka, piramidy przedsionka.

Powierzchnia piramidy i otaczającej ją substancji kostnej jest przebijana przez wiele małych otworów - plamy kratowe, plamki cribrosae. Włókna przed-drzwiowego nerwu ślimakowego przechodzą przez otwory tych miejsc do wewnętrznego kanału słuchowego. Rozróżniaj górne, środkowe i dolne plamy kratowe, wyżłobek plamisty, media i gorsze. Górna plamka kratowa znajduje się w górnych częściach eliptycznego rowka i na piramidzie przedsionka. Środkowa plamka sieci znajduje się w obszarze wgłębienia sferycznego, a dolna w obszarze wcięcia ślimaka.

W eliptycznej wnęce znajduje się mały otwór - wewnętrzny otwór dopływu wody do przedsionka, apertura interna aqueductus vestibuli. Z niego zaczyna się wąski kanał - akwedukt przedsionka, przedsionek akweduktu, kończący się na tylnej powierzchni piramidy kości skroniowej przez zewnętrzny otwór akweduktu przedsionka, apertura externa aqueductus przedsionek. Akwedukt przedsionka informuje jamę przedsionka o wgłębieniu czaszki.

5 otworów trzech kościanych półkolistych kanałów otwiera się w zagłębienie eliptycznego zagłębienia.

Ślimak, ślimak, jest przednią częścią labiryntu kostnego, jest zwiniętym spiralnym kanałem ślimaka, ślimakowatego Canalis spiralis, tworząc dwa i pół obrotu wokół osi ślimaka. Początkowa część kanału ślimaka jest oddzielona od jamy bębenkowej ścianą przyśrodkową tego ostatniego, na którym w tym miejscu tworzy się peleryna. To znaczy w rzucie peleryny tympanonu rozpoczyna się spiralny kanał ślimaka. Pierwsza cewka ślimaka nazywana jest cewką główną, druga - cewką środkową i ostatnią - zwinięciem wierzchołkowym.

Ślimak ma stożkowaty kształt i wyróżnia się podstawą ślimaka, podstawowymi ślimakami o szerokości 7–9 mm zwróconymi w stronę wewnętrznego kanału słuchowego oraz wierzchołkiem - kopułą ślimaka, ślimakowatego ślimaka, zwróconą w stronę jamy bębenkowej. Odległość od podstawy do góry wynosi 4 - 5 mm.

Spiralny kanał ślimaka ma długość około 30 mm i ślepo kończy się w obszarze wierzchołka. Średnica kanału kanału nie jest wszędzie taka sama: w początkowej części jest szeroka (6 mm), gdy zbliża się do wierzchołka, stopniowo zwęża się do 2 mm.

Oś ślimaka, która leży poziomo, jest trzonem kości, modiolusem. Pręt składa się z gąbczastej tkanki kostnej i tworzy wewnętrzną ścianę spiralnego kanału. Jego szeroka część lub podstawa pręta, podstawa modioli, jest zwrócona w stronę wewnętrznego kanału słuchowego i ma wiele otworów, które wchodzą w podłużne kanały kanałowe pręta, canales longitudinales modioli, w których znajdują się włókna części ślimakowej przednio-ślimakowego nerwu. Wierzchołek pręta nie dociera do szczytu ślimaka i kończy się płytką pręta, blaszką modioli.

Blaszka spiralna kości, lamina spiralis ossea, jest owinięta wokół trzonu wzdłuż całej jego długości. Nie blokuje on całkowicie spiralnego kanału ślimaka, aw obszarze kopuły hakiem spiralnej płytki, blaszki liściowej spiralis, ogranicza owalny otwór ślimaka, helikotrema. U podstawy blaszki spiralnej kości znajduje się spiralny kanał łodygi, canalis spiralis modioli, w którym znajduje się zwój nerwu ślimakowego i w którym kończą się podłużne kanały łodygi. Przez spiralną szczelinę, umiejscowioną w grubości spiralnej płytki kości, spiralny kanał ślimaka komunikuje się z narządem spiralnym (korowym).

U podstawy ślimaka znajduje się wewnętrzny otwór ślimaka ślimaka, apertura interna canaliculi cochleae. Z niego rozpoczyna się kanalik ślimaka (akwedukt ślimaka), który po przejściu przez grubość piramidy kości skroniowej kończy się na swojej dolnej powierzchni zewnętrznym otworem kanalika ślimaka, apertury externa canaliculi cochleae.

Tył labiryntu kości to półkoliste kanały, kanaliki semicirculares ossei, które są trzema łukowatymi zakrzywionymi rurami, które leżą w trzech wzajemnie prostopadłych płaszczyznach. Szerokość światła każdego półkolistego kanału kostnego w przekroju poprzecznym wynosi około 2 mm.

Występuje boczny kanał półkolisty, canalis semicircularis lateralis, przedni kanał półkolisty, canalis semicircularis przedni, tylny półkolisty kanał canalis semicircularis tylny.

Przedni kanał półkolisty jest zorientowany prostopadle do osi wzdłużnej piramidy. Leży nad innymi półkolistymi kanałami, a jego górny punkt na przedniej powierzchni piramidy kości skroniowej tworzy łukowatą elewację.

Tylny półkolisty kanał, najdłuższy z kanałów, leży prawie równolegle do osi wzdłużnej piramidy.

Boczny kanał półkolisty, krótszy niż wszystkie pozostałe, znajduje się poziomo i tworzy występ na ścianie labiryntowej jamy bębenkowej - występ bocznego kanału półkolistego, prominentia canalis semicircularis lateralis, który znajduje się powyżej występu kanału twarzowego.

W każdym półkolistym kanale znajdują się dwie kościane nogi, crura ossea, połączone łukowatą częścią kanału. Jedna z nóg każdego kanału jest powiększona i tworzy kostną ampułkę, ampula ossea, i nazywana jest ampułkową nogą kości, crus osseum ampullaris. Druga noga tego samego kanału nie jest rozszerzona i nie tworzy ampułki, dlatego nazywa się prostą nogą kostną, crus osseum simplex.

Trzy półkoliste kanały otwierają się w przeddzień pięciu otworów. Faktem jest, że sąsiednie proste nogi kości przednich i tylnych kanałów półkolistych łączą się we wspólną nogę kostną, gminę Crus osseum, a pozostałe 4 odnogi półkolistych kanałów otwierają się w przededniu własnego. Dlatego 5 otworów zamiast sześciu.

Labirynt błoniasty, labyrinthus membranaceus, znajduje się wewnątrz labiryntu kości i powiela jego kontury. Ściany błoniastego labiryntu składają się z cienkiej płytki tkanki łącznej pokrytej płaskim nabłonkiem. Pomiędzy wewnętrzną powierzchnią labiryntu kostnego a błoniastym błędnikiem znajduje się wąska szczelina - przestrzeń perilimfatyczna, spatium perilymphaticum, wypełniona płynem perilimowym. Jest przesiąknięty licznymi sznurami tkanki łącznej, które utrwalają błoniasty labirynt. Z tej przestrzeni wzdłuż przewodu perylimfatycznego, przewodu perilymphaticus, który przechodzi do ślimaka ślimaka, perilymph może przepłynąć do przestrzeni podpajęczynówkowej na dolnej powierzchni piramidy kości skroniowej.

Błony błoniaste są wypełnione endolimfą, która przez przewód endolimfatyczny, przewód endolymphaticus, przechodząc do akweduktu przedsionka na tylnej powierzchni piramidy kości skroniowej, może przepływać do worka endolimfatycznego saccus endolymphaticus, który leży głęboko w oponie twardej na tylnej powierzchni piramidy.

W błoniastym labiryncie wyróżnia się eliptyczny worek, sferyczny worek, trzy półkoliste kanały i przewód ślimakowy.

Podłużny eliptyczny worek (łono), utriculus, znajduje się w tym samym wgłębieniu przedsionka, a sferyczny worek gruczołowy, sacculus, zajmuje kulistą wnękę. Eliptyczne i sferyczne worki komunikują się ze sobą za pomocą cienkiej kanaliki, przewodu eliptycznego i sferycznego worka, ductus utriculosaccularis, z którego odchodzi przewód endolimfatyczny. W dolnej części sferyczny worek przechodzi do przewodu łączącego, kanału zwrotnego, który wpływa do przewodu ślimakowego. W eliptycznym worku otwórz pięć otworów przednich, tylnych i bocznych kanałów półkolistych.

W eliptycznej saszetce znajduje się plamka eliptycznej torebki, plamki utriculi, która jest rozgałęzionym miejscem nerwu eliptyczno-sakularnego, a także zawiera czuciowe komórki włosowe, które tworzą sekcję receptora analizatora przedsionkowego (narządu równowagi). Na wewnętrznej powierzchni sferycznego worka znajduje się plamka sferycznego worka, plamki żółtej, w której znajdują się zakończenia nerwu sferyczno-sakularnego, w której znajdują się wrażliwe komórki czuciowe włosów, również związane z receptorami narządu równowagi.

Obie plamy są pokryte substancją żelopodobną, która przesuwa się, gdy endolimfa oscyluje, odchylając włosy komórek czuciowych w jednym lub innym kierunku. Plamy te postrzegają statyczne pozycje głowy i ruchy prostoliniowe.

Istnieją tylko trzy kanały półkoliste: przedni, tylny i boczny. Leżą we wgłębieniu odpowiednich kości półkolistych. Każdy półkolisty kanał ma zakrzywioną część i dwa końce - błoniaste nogi, crura membranacea. Jedna z nóg kończy się przedłużeniem w kształcie ampułki - jest to ampularna nasadka błoniasta, crus membranaceum ampullare, druga bezpośrednio otwiera się do eliptycznego worka - prostego błoniastego nasady, crus membranaceum simplex. Odpowiednio do przewodów, wyróżniono przednią ampułkę płetwową, ampułkę błoniastą przednią, tylną ampułkę płetwową, tylną ampułkę błoniastą i boczną błoniastą bańkę, ampułkę błoniastą boczną. Proste nogi przednich i tylnych kanałów półkolistych są połączone ze sobą, tworząc wspólną błoniastą nasadę, crus membranaceum commune, która otwiera się w eliptyczny worek.

Na zewnętrznej powierzchni każdej membranowej ampułki znajduje się poprzecznie biegnący ampularny rowek, sulcus ampullaris. Te rowki są wyjściem włókien nerwowych każdej ampułki.

Na wewnętrznej powierzchni rowka ampułki odpowiada muszelka ampułki, crista ampullaris, która bierze od 1 /3 do 1 /2 obwód ampułki. Powierzchnia przegrzebków pokryta jest receptorami analizatora równowagi - włochatych komórek czuciowych, w których zaczynają się włókna przednich, bocznych i tylnych nerwów ampułkowych. Głowica połowowa Ampull obraca się w różnych kierunkach.

Kanały półkoliste są umieszczone mimośrodowo w stosunku do ścian kostnych kanałów półkolistych, tak że wypukłe powierzchnie kanałów półkolistych ściśle przylegają do wypukłych ścian kostnych kanałów półkolistych. W związku z tym przestrzeń perilimfatyczna jest głównie usytuowana między wklęsłymi powierzchniami kanałów półkolistych a kanałami półkolistymi.

Kanał ślimakowy, przewód ślimakowy, zaczyna się na ślepo w trakcie rozbiegu, za zbiegiem łączącego go kanału, tworząc ślepy przedsionek, ślepy przedsionek, i idzie do przodu wewnątrz spiralnego kanału ślimaka do jego wierzchołka, gdzie tworzy ślepy występ kopuły, ślepej kuli.

W przekroju poprzecznym przewód ślimakowy ma kształt trójkąta, tj. ograniczony do trzech ścian.

Zewnętrzna ściana przewodu ślimakowego, paries externus ductus cochlearis, rośnie wraz z okostną zewnętrznej ściany spiralnego kanału ślimaka. Zewnętrzna ściana przewodu ślimakowego składa się z trzech warstw: zewnętrznej - tkanki łącznej; środkowe - paski naczyniowe, naczynia krwionośne rozrodcze, których naczynia wytwarzają endolimfę i wewnętrzną warstwę nabłonkową.

Górna przednia ściana przewodu ślimakowego (membrana Reissnera), paruje przedsionkowy przewód ślimakowy, zaczyna się na powierzchni blaszki spiralnej kości, odchyla się ukośnie w górę do zewnętrznej ściany przewodu ślimakowego. Membrana Reissner tworzy kąt 45 ° z płytką spiralną kości.

Dolna ścianka bębna przewodu ślimakowego, paries tympanicus ductus cochlearis, jest utworzona przez najbardziej zewnętrzną część spiralnej płytki kości i rozciągnięta między jej wolną krawędzią a zewnętrzną ścianą ślimaka, płytką podstawną.

Pogrubiona krawędź blaszki spiralnej kości, blaszki liściowej spiralis osseae, jest pokryta od dołu i od góry tkanką łączną i elementami nabłonkowymi, które tworzą wargę krawędzi portalowej, przedsionki wargi sromowej i wargę krawędzi bębna, labium limbi tympani.

Warga krawędzi portalowej przenika do jamy kanału ślimakowego, przechodząc do błony pokrywającej, membrana tectoria.

Płytka spiralna kości wraz z przewodem ślimakowym dzieli jamę spiralnego kanału na dwie części lub schody: górne schody przedsionka i dolne schody bębnowe.

Schody przedsionka, przedsionek scala, zaczynają się w obszarze przedsionka, w miejscu, w którym znajduje się okno przedsionka, zamknięte podstawą strzemienia. Następnie wznosi się na szczyt ślimaka, gdzie w obszarze helikoptera przechodzi do drabiny bębnowej.

Drabina bębnowa, scala tympani, zaczyna się w obszarze helicotrem i idzie w kierunku podstawy ślimaka i kończy się w oknie ślimaka, które jest zamknięte przez wtórną błonę bębenkową.

W przewodzie ślimakowym, wewnątrz jego wnęki, na membranie piwnicy, znajduje się akustyczny organ spiralny (organ Corti), spirala organum. Znajduje się na blaszce podstawnej, lamina basilaris, która zawiera do 23 000 cienkich włókien kolagenowych (strun) rozciągniętych od wolnej krawędzi spiralnej płytki kości do przeciwległej ściany spiralnego kanału ślimaka od jego podstawy do kopuły i odgrywa rolę rezonatorów. Na blaszce podstawnej znajdują się podtrzymujące i receptorowe komórki włosowe, dostrzegające mechaniczne wibracje okołowierzchołkowej i endolimfy. Jest to dział receptorów analizatora słuchowego.

Dendryty komórek węzła spiralnego znajdującego się w kanale spiralnym łodygi pasują do komórek organu spiralnego przez spiralną szczelinę w grubości spiralnej płyty kości. Aksony tych komórek tworzą ślimakową część przedsionkowego nerwu ślimakowego.

Wewnętrzny kanał słuchowy

Wewnętrzny kanał słuchowy, mięsień acusticus internus, zaczyna się na tylnej powierzchni kamienistej części kości skroniowej przez wewnętrzny otwór słuchowy, porus acusticus internus. Kierując się z powrotem i nieco na zewnątrz, a kończąc na dnie wewnętrznego kanału słuchowego, dna oka meatus acustici interni. W najwyższej części dna znajduje się małe zagłębienie - pole nerwu twarzowego, obszar nervi facialis, z którego pochodzi kanał nerwu twarzowego.

Zewnętrznie z pola nerwu twarzowego znajduje się odcinek substancji kostnej, perforowany przez liczne otwory tworzące górne pole przed drzwiami, obszar przedsionkowy wyższy, który odpowiada górnemu miejscu kraty na wewnętrznej ścianie przedsionka w rejonie depresji eliptycznej. Włókna przedniej części nerwu przednio-ślimakowego wychodzą przez te otwory i przez te otwory wewnętrzny kanał słuchowy komunikuje się z ruchem labiryntu kostnego. Otwory te są ograniczone poniżej poprzecznym grzbietem, crista transversa.

Poniżej grzbietu poprzecznego znajduje się rowek - pole ślimaka, ślimaki obszarowe, w obszarze którego znajduje się perforowana ścieżka spiralna, tr. spiralis foraminosus, który tworzy wiele małych otworów prowadzących do podłużnych kanałów łodygi ślimaka. Włókna ślimakowej części przed-portalowo-ślimakowego nerwu wychodzą przez te otwory. Znajduje się tu także niższy przedsionek, obszar gorszy niższy. Zawiera grupę otworów odpowiadających środkowemu punktowi sieciowemu przedsionka, który znajduje się w obszarze kulistego wgłębienia labiryntu kostnego.

Za dolnym polem przedsionkowym znajduje się pojedynczy otwór, otwór czołowy, który odpowiada dolnemu polu sitowemu przedsionka labiryntu kostnego, przez który odchodzi tylny nerw ampularny.

Przewodnik analizatora akustycznego

Wibracje dźwiękowe powietrza są wychwytywane przez małżowina uszna i kierowane do błony bębenkowej, której drgania są przekazywane do łańcucha kosteczek słuchowych znajdujących się w jamie bębenkowej. Ruchy oscylacyjne podstawy strzemienia w oknie przedsionka powodują oscylacje perilimfy w drabinie przedsionka. Drgania te rozprzestrzeniają się wzdłuż schodów w kierunku kopuły ślimaka, a następnie są przekazywane przez helikopter do perylimfy schodów bębnowych, które są zamykane w obszarze okna ślimaka przez wtórną błonę bębenkową. Ze względu na elastyczność tej membrany, prawie nieściśliwa perilimfa jest wprawiana w ruch.

Mechaniczne oscylacje perilimfy w schodach bębna są przenoszone na płytkę podstawną, na której znajduje się organ Cortiego, oraz endolimfę w przewodzie ślimakowym. Oscylacje endolimfy i blaszki podstawnej aktywują błonę nabłonkową, która oddziałuje z komórkami czuciowymi włosów. W wyniku mechanicznego zginania włosów i wynikającego z nich efektu piezoelektrycznego następuje przemiana ruchów mechanicznych w impuls nerwowy. Impuls ten jest postrzegany przez procesy peryferyjne komórek dwubiegunowych, których ciała leżą w węźle ślimakowym znajdującym się w kanale spiralnym pręta. Centralne procesy tych neuronów bipolarnych tworzą korzeń ślimakowy nerwu przednio-ślimakowego.

Centralne procesy komórek węzła spiralnego przechodzą przez podłużne kanały pręta i opuszczają ślimak przez perforowany przewód spiralny, wchodząc do wewnętrznego kanału słuchowego. Tutaj centralne procesy węzła spiralnego są połączone i tworzą korzeń ślimakowy (nerw słuchowy).

Poprzez wewnętrzny kanał słuchowy nerw ten wchodzi do jamy czaszki, penetruje substancję mózgową w bocznych częściach bruzdy mostka opuszkowego i przechodzi do przednich i tylnych jąder ślimakowych znajdujących się w moście w przedsionkowym polu rombu. Tutaj impuls jest przesyłany do następnego (drugiego) neuronu - komórek jąder słuchowych.

Część aksonów komórek przedniego jądra ślimakowego w grubości rdzenia skierowana jest na przeciwną stronę, tworząc wiązkę włókien nerwowych, zwaną ciałem trapezoidalnym, ciałem trapezowym. To ciało znajduje się na granicy opony i brzusznej części mostu. Mniejsza część włókien przedniego jądra ślimakowego trafia do rdzenia trapezowego korpusu jego boku.

Aksony komórek jądra tylnego docierają do powierzchni romboidalnego dołu i w postaci pasków mózgowych czwartej komory są kierowane na środkową bruzdę romboidalnego dołu, gdzie są zanurzone w substancji mózgu i przyczepione do trapezoidalnych włókien ciała.

Po przeciwnej stronie mostka włókna przedniego i tylnego jądra ślimakowego (włókna korpusu trapezowego) wraz z włóknami jądra trapezoidalnego korpusu tej samej strony tworzą zagięcie skierowane w stronę boczną i powodują powstanie pętli bocznej lemniscus lateralis. Pętla boczna podąża do podkorowych ośrodków słuchu: przyśrodkowe ciało kolczaste i dolny pagórek czworoboku dachu śródmózgowia.

Część włókien ścieżki słuchowej kończy się w przyśrodkowym korpusie korbowym, gdzie przekazuje impuls do następnego neuronu, którego procesy, po przejściu przez wewnętrzną kapsułkę, są przesyłane do korowego końca analizatora słuchowego. Korowy koniec analizatora słuchowego znajduje się na powierzchni górnego zakrętu skroniowego, a raczej w poprzecznym zakręcie skroniowym Geschla, zwróconym w stronę rowka silvium.

Kolejna część włókien nerwowych przechodzi przez ciało kolankowate przyśrodkowe, a następnie przez uchwyt dolnego pagórka przenika jądro dolnego wzgórza, gdzie się kończy. Przełącza się na przewód kręgowy (tractus tectospinalis et tractus tectobulbaris), który należy do układu pozapiramidowego i przekazuje impulsy do neuronów ruchowych rogów przednich rdzenia kręgowego. Układ ten realizuje ochronne reakcje motoryczne w odpowiedzi na ostre podrażnienia dźwiękowe.

Droga analizatora przedsionkowego

Podrażnienie komórek czuciowych włosów zlokalizowanych w plamkach sferycznych i eliptycznych woreczków i przegrzebków ampułkowych jest postrzegane przez procesy obwodowe neuronów dwubiegunowych węzła wrotnego zlokalizowanego w dolnej części wewnętrznego kanału słuchowego.

W zespole przed drzwiami znajdują się dwie części: górna i dolna. Procesy obwodowe neuronów w górnej części węzła wchodzą w wyższe pole przedsionkowe wewnętrznego kanału słuchowego i penetrują ucho wewnętrzne przez górną plamkę. Tam są rozmieszczone w miejscu eliptycznego worka, tworząc nerw eliptyczno-sakularny, n. utricularis, jak również w górnych i bocznych przegrzebkach ampułkowych, tworzących przedni nerw łebkowy i boczny nerw łokciowy, nn. odpowiednio ampułki przednie i boczne.

Procesy obwodowe komórek nerwowych dolnej części węzła przed portalem wchodzą do dolnego pola przed portalowego i do pojedynczego otworu wewnętrznego kanału słuchowego.

Część pędów, która wchodzi w dolne pole przed drzwiami, nazywana jest nerwem kulisto-sakularnym, n. saccularis. Wchodzi przez środkową plamkę kratownicową w uchu wewnętrznym i przechodzi w miejsce sferycznej torby. Poprzez pojedynczy otwór i odpowiednio dolną plamkę sieciową w uchu wewnętrznym wchodzi do tylnego nerwu ampułkowatego, n. tylny ampullaris, który rozwidla się głównie w grzbiecie tylnego ampułka.

Centralne procesy komórek nerwowych węzła portalowego tworzą korzeń portalu. Odsuwając się od węzła, korzeń portalowy łączy się z korzeniem ślimakowym i tworzy nerw portalowo-ślimakowy. Ten nerw przechodzi przez wewnętrzny kanał słuchowy, a następnie przez wewnętrzny otwór słuchowy wchodzi do jamy czaszki. Następnie penetruje rdzeń w bocznych częściach bruzdy mostu opuszkowego i przechodzi do przedsionkowych jąder romboidalnej dołu leżącej w przedsionku. Procesy komórek jąder przedsionkowych wzdłuż dolnych nóg móżdżku docierają do móżdżku (jądra namiotu i jądra sferycznego), tworząc przedsionkowy przewód móżdżkowy. Ponadto przednie i boczne drogi przedsionkowo-rdzeniowe zaczynają się od jąder Roller i Deiters.

Część włókien poprzedniej części przed-drzwiowego nerwu ślimakowego przechodzi bezpośrednio do móżdżku - do guzka, guzka, omijając jądra przedsionkowe.

Naczynia narządu przedślimakowego

Organ słuchu i równowagi jest zasilany z kilku źródeł.

Zewnętrzna powierzchnia małżowiny usznej jest zaopatrywana w krew przez przednie gałęzie ucha powierzchownej tętnicy skroniowej, rami auriculares anteriores arteriae temporalis superficialis.

Wewnętrzna powierzchnia małżowiny usznej zaopatrzona jest w uszną gałąź tętnicy potylicznej i tylną gałąź uszną zewnętrznej tętnicy szyjnej, ramus auricularis a. occipitalis et ramus auricularis a posterior a. carotis externa.

Krew żylna przepływa przez te same żyły. Nad przednimi żyłami ucha do żyły podżuchwowej, v. retromandibularis, nad tylnymi żyłami ucha do zewnętrznej żyły szyjnej, v. jugularis externa.

Przednie ucho rozgałęzia się od powierzchniowej tętnicy skroniowej i głębokiej tętnicy słuchowej z tętnicy szczękowej. auricularis profundus a. maxillaris.

Krew żylna wpływa do układu żyły szczękowej, v. maxillaris.

Następujące tętnice zbliżają się do ucha środkowego:

1. Przednia tętnica bębnowa, a. tympanica przednia, z tętnicy szczękowej, wchodząc do jamy bębenkowej przez pęknięcie bębenkowo-kamieniste, fissura petrotympanica.

2. Dolna tętnica bębna, a. tympanica dolna - gałąź wstępującej tętnicy gardłowej, a. pharyngea ascendens, penetruje do jamy bębenkowej przez kanalik, caniculus tympanicus (od dołu przez skalny dołeczek, fossula petrosa).

3. Arteria górnego bębna, a. tympanica nadrzędna, ze średniej tętnicy oponowej, a. media meningea, są wysyłane do jamy bębenkowej przez kanał mięśnia, napinając błonę bębenkową.

4. Tylna tętnica bębenkowa, a. tympanica tylna, tętnicy stylo-sutkowatej, a. stylomastoidea, penetruje tympanon przez rurkowaty sznur, canaliculus chordae tympani. Ta sama tętnica wysyła do jamy bębenkowej spiętą gałąź, ramus stapedius, do mięśnia o tej samej nazwie i wyrostki sutkowate do błony śluzowej komórek wyrostka sutkowatego.

5. Gałązki śpioszkowo-bębnowe, rami caroticotympanici, z wewnętrznej tętnicy szyjnej wchodzą do tympanonu przez ten sam kanał w tylnej ścianie wewnętrznego kanału szyjnego.

6. Kamienista gałąź środkowej tętnicy oponowej, ramus petrosus a. meningeae mediae, wchodzi do jamy bębenkowej przez szczelinę kanału małego nerwu kamiennego, rozwód kanałowy nerwiowaty petrosi minoris.

Gałęzie tych naczyń, łącząc się ze sobą, tworzą gęstą sieć tętniczą w błonie śluzowej jamy bębenkowej. A w głębszych warstwach śluzu są większe tętnice, a na powierzchni - głównie sieć naczyń włosowatych.

Przednia tętnica bębenkowa, gałęzie gardłowe wstępującej tętnicy gardłowej, rami pharyngeales a. pharyngeae ascendens, tętnica kanału łopatkowego, a. canalis pterygoidei (gałąź tętnicy szczękowej), kamienista gałąź środkowej tętnicy oponowej. Gałęzie dolnej tętnicy bębenkowej trafiają do kościstej części rurki słuchowej.

Żyły środkowe towarzyszą tętnicom o tej samej nazwie i wpadają do żylnego splotu gardłowego, do żył oponowych i do żyły żuchwowej.

Do błony bębenkowej z zewnętrznego kanału słuchowego - gałąź tętnicy głębokiej ucha, a. auricularis profunda, a także szereg innych tętnic skóry zewnętrznego przewodu słuchowego. Z ucha środkowego błona bębenkowa jest zaopatrzona w gałęzie przedniej tętnicy bębenkowej i inne tętnice, które przechodzą z sąsiednich części błony śluzowej do niej.

Tętnica labiryntu zbliża się do ucha wewnętrznego. labyrinthi (gałąź tętnicy podstawnej). Wchodzi do wewnętrznego kanału słuchowego, towarzyszy nerwowi przed ślimakowemu i jest podzielony na gałęzie przed drzwiami, przedsionki rami i gałąź ślimakową, ramus cochlearis.

Funkcje zewnętrznego i wewnętrznego przewodu słuchowego

Na percepcję sygnałów dźwiękowych mają bezpośredni wpływ takie organy, jak zewnętrzny kanał słuchowy i kanał wewnętrzny, a także jego kontynuacja. Zapewniają przejście impulsów oscylacyjnych do przestrzeni jamy ucha. Każdy element ma swoje własne cechy, które należy rozpatrywać osobno, ale jednocześnie należy wziąć pod uwagę, że narządy są ze sobą ściśle powiązane.

Struktura i funkcja zewnętrznego przewodu słuchowego

Najpierw musisz wziąć pod uwagę zewnętrzny kanał słuchowy. Ten element jest częścią ucha zewnętrznego i jest otoczony małżowiną, która częściowo koncentruje fale dźwiękowe i kieruje je dalej wzdłuż kanału.

Wymiary kanału słuchowego zewnętrznego są reprezentowane przez następujące parametry:

Kształt kanału słuchowego jest różny dla każdej osoby. Wspólnymi cechami są jego zwężenie w miarę zbliżania się do błony bębenkowej, która jest wyznacznikiem między zewnętrzem a wnętrzem. Ma również lekko zakrzywiony kształt, zwężający się od spodu membrany.

Ta struktura pozwala dostrzec jakość dźwięku, ale jednocześnie chroni uszy przed negatywnymi wpływami. Zakrzywiony kształt zapobiega przenikaniu substancji drażniących do kanału, a przechylanie w kierunku małżowiny usznej przyczynia się do wydzielania wydzieliny.

Zewnętrzny kanał słuchowy składa się z tkanki chrzęstnej pokrytej nabłonkiem. W głąb chrząstki przekształca się w tkankę kostną, a błona powierzchniowa staje się śluzowa. Dzięki tej strukturze osiągane są pewne funkcje.

Zadania funkcjonalne tej części ciała to:

  • Transmisja dźwięków. Przez kanał przeprowadzane są wibracje, które podrażniają błonę bębenkową i kosteczki słuchowe, a następnie przekształcają się w impulsy nerwowe i są przekazywane do mózgu.
  • Ochronny. Zapobieganie przenikaniu zanieczyszczeń do odległych części jamy ucha.

Funkcja ochronna jest realizowana za pomocą gruczołów znajdujących się przed przejściem. Tutaj wyróżnia się tłusty i siarkowy sekret. Te wydzieliny nawilżają skórę kanału, zatrzymują cząsteczki kurzu i innych zanieczyszczeń, a następnie usuwają je na zewnątrz.

Cechy kanału słuchowego i jego zadania funkcjonalne

Wewnętrzny kanał słuchowy znajduje się w innym dziale organu słuchu. Jest zlokalizowany w uchu wewnętrznym. Jedna część trafia do skamieniałej części doczesnej. To miejsce jest początkiem kanału. Kończy się w obszarze kontaktu z innymi elementami ucha, tworząc dno wewnętrznego kanału słuchowego. W rzeczywistości dno jest środkową ścianą przedsionka i ślimaka.

Długość tego kanału jest mała, tylko około 12 mm. Średnica wynosi średnio 5 mm. Jest cięty ukośnie, dlatego wejście do niego jest reprezentowane przez owal. Wyjście z tunelu otwiera się na mostowy most mózgowy.

W pobliżu lokalizacji kanału wewnętrznego w jamie ucha znajdują się takie elementy, jak aparat przedsionkowy i nerw słuchowy. Nerw przed ślimakowy przechodzi przez tę rurkę, a także na zewnątrz twarzy, tętnice i żyły.

Wewnętrzny kanał słuchowy spełnia wiele ważnych funkcji. Jest to połączenie między organem słuchu a mózgiem. Ze względu na specyficzne położenie w jamie ucha wykonują następujące zadania:

  • tworzy ścianę organu ślimakowego;
  • łączy proces słuchowy i przedsionkowy włókien nerwowych, przewodzi je do mózgu, łącząc się z nerwami twarzowymi i pośrednimi;
  • zapewnia dopływ krwi przez tętnicę słuchową, jak również jej odpływ żylny.

Jeśli zewnętrzny kanał zapewnia, że ​​fale dźwiękowe wchodzą do narządu, wewnętrzna część pozwala na transport już przetworzonego impulsu i wysyła go do mózgu przez pręty nerwowe. Innymi słowy, kończy proces transformacji sygnału, spełniając pośrednią rolę w jego transmisji.

Połączenie elementów

Zewnętrzny kanał słuchowy i ucho wewnętrzne są ściśle połączone ze sobą i innymi elementami ucha. Rozważ tę relację bardziej szczegółowo. Jeśli rozumiesz strukturę przesłuchania, możesz określić następujące elementy. Ścieżka postrzegania i przetwarzania sygnału dźwiękowego rozpoczyna się od ucha zewnętrznego, które jest reprezentowane przez małżowina uszna i sam kanał słuchowy. Ponadto zewnętrzny kanał stopniowo zwęża się, koncentrując fale na błonie bębenkowej, która oddziela ją od ucha środkowego.

W uchu środkowym odbierany sygnał napędza kosteczki słuchowe i błonę bębenkową. Przez okno przedsionka wibracje są przekazywane do ślimaka. W tym przypadku wewnętrzny kanał słuchowy ma wpływ, ponieważ jest bezpośrednio częścią narządu ślimakowego w jamie ucha wewnętrznego.

Oddzielnie powinniśmy podkreślić połączenie kanału z zakończeniami nerwów. Składa się z procesu przednio-ślimakowego, jak również nerwów twarzy i pośrednich. Poprzez utworzone światło wiązki włókien nerwowych wychodzą do mózgu i stamtąd są rozprowadzane do stref odpowiedzialnych za określone procesy i funkcje w ciele. Specjalne połączenie wewnętrznego przejścia polega na tym, że łączy przepływ krwi w uchu i mózgu. Tak więc, przy prawidłowym działaniu wszystkich wspomnianych wcześniej elementów, przeprowadzane jest pełne funkcjonowanie organów słuchu.

Wpływy i zasady opieki

Aby zapewnić prawidłowe funkcjonowanie narządów słuchu i zapobiegać różnym chorobom, należy wiedzieć, jakie czynniki na nie wpływają i jak się chronić. Większość z nich ma połączenie z zewnętrznym kanałem słuchowym.

Przede wszystkim konieczne jest wyodrębnienie zagrożeń i czynników wpływu, które mogą prowadzić do rozwoju patologii w opisanych wcześniej sekcjach ucha:

  • niewłaściwa higiena ucha zewnętrznego;
  • mechaniczne, chemiczne i termiczne podrażnienia;
  • reakcje alergiczne;
  • urazy;
  • infekcje;
  • grzyb;
  • uderzenie obcego obiektu;
  • wtyczka siarki;
  • hipotermia;
  • nowotwory.

W niektórych chorobach może rozwinąć się obrzęk. Wraz z tym zjawiskiem, jak również z tworzeniem się guzów, torbieli i innych narośli, rozwija się zwężenie kanału, co komplikuje przewodzenie fal dźwiękowych i prowadzi do ogólnego upośledzenia narządów słuchu u ludzi.

Aby chronić zewnętrzny kanał słuchowy przed różnymi negatywnymi wpływami, należy przestrzegać prostych zaleceń. Przede wszystkim dowiedz się, jak właściwie dbać o swoje uszy. Należy zadbać o oczyszczenie nadmiaru siarki, aby nie gromadził się w nim wyładunek. Jednocześnie upewnij się, że przeciwnie, dzięki swoim działaniom nie wpychasz zanieczyszczeń głębiej i nie uszkadzasz delikatnego nabłonka lub błony bębenkowej.

Jeśli podejrzewasz obecność choroby, na co wskazuje ból, swędzenie i inne dolegliwości, powinieneś skontaktować się z laryngologiem. Do leczenia różnych problemów stosuje się leki miejscowe i ogólnoustrojowe, a także procedury fizjoterapeutyczne, które mają doskonały pozytywny efekt podczas leczenia ucha zewnętrznego.

Przy poważniejszych problemach i patologiach funkcjonowanie wewnętrznego przejścia zostaje zakłócone. Jeśli w jamie ucha występuje proces zapalny, kanał może być poddany ciśnieniu z dotkniętej obrzękiem tkanki. Rozwój guzów również nie jest wykluczony. Pokrywanie się przejścia prowadzi do zakłócenia przechodzących przez niego więzadeł nerwowych. Jeśli guz przekroczy jamę ucha do mózgu, przepływ krwi zostaje zakłócony i ważne ośrodki narządu stopniowo zawodzą, co często jest śmiertelne.

Aby zapobiec negatywnemu scenariuszowi, musisz zawsze monitorować swoje zdrowie, nawet w małych rzeczach. Terminowe leczenie zapalenia i innych stwierdzonych problemów. Okresowo musisz poddać się profilaktycznemu badaniu lekarskiemu, zwłaszcza jeśli masz chorobę przewlekłą. Zwróć uwagę na styl życia, zmniejszając stresujące sytuacje i właściwe odżywianie. Nie zapominaj również o normach higieny.

Tomografia komputerowa w diagnostyce patologii ucha, strona 15

Ryc. 114 TK pacjenta z guzem nerwu słuchowego po prawej stronie. Wewnętrzny kanał słuchowy jest rozszerzony, ma kształt stożka. skierowany do góry do płaszczyzny środkowej głowy.

Jednocześnie należy podkreślić, że po stronie nienaruszonej nie jest tak rzadkie (u 37% pacjentów) określa się ekspansję VSP: średnio średnica przejścia wynosi 7,4 ± 1,1 mm, tj. wykracza poza fizjologiczną asymetrię. To samo w sobie, rozszerzenie VSP na tomogramy komputerowe nie może służyć jako wiarygodny znak nerwiaka nerwu słuchowego, a ponadto tomografia komputerowa, znak „charakterystyczny” tej choroby, jak podkreślają niektórzy autorzy <Н.А.Коновалова и В.Н.Кор­ниенко [46]>. Jednak połączenie ekspansji VSP i erozji krawędzi jej wewnętrznego otworu jest wykrywane tylko u pacjentów z nowotworami kąta mostkowo-móżdżkowego, a niekoniecznie neurinoma. Dlatego uważamy, że wykrywanie na zwykłych radiogramach (tomogramy, zonogramy) takiej kombinacji jest jedynie wiarygodnym znakiem guza tej lokalizacji, ale nie pozwala dokładnie mówić o jego naturze.

W diagnostyce neurinoe ważniejsze jest wykrywanie zmian. formy VSP. Tak więc na tomogramach komputerowych w 58,3% obserwacji znajduje się wewnętrzny kanał słuchowy w kształcie stożka, ze stożkiem zwróconym do wierzchołka do ślimaka; w 30,4% ma postać rurki, w 8,7% ma kształt kolby, aw 2,6% badanych wewnętrzny przewód słuchowy ma postać stożka, który jest zwrócony wierzchołkiem do linii środkowej głowy (ryc. 115).

Zwykle wewnętrzne kanały słuchowe pozostają symetryczne. Jedynie sporadycznie w różnych kombinacjach u jednego pacjenta można zaobserwować, na przykład, jak przejście w kształcie kolby, z jednej strony, jest połączone z najczęściej kształtem stożkowym, z drugiej. U pacjentów z nerwiakiem nerwu słuchowego ze wzrostem wewnątrzczaszkowym podstawa tego stożka jest zawsze znacznie zwiększona. Z drugiej strony obrzęk jelita grubego VSP w miejscu guza wewnątrz nawy można znaleźć u pacjentów z zapaleniem pajęczynówki o kącie mostowo-móżdżkowym (ryc. 116). Ta ostatnia okoliczność sprawia, że ​​jest bardziej powściągliwa, aby traktować asymetrię formy wewnętrznego kanału słuchowego na radiogramach jako kryterium diagnozowania guzów leżących w jego wnętrzu.

Rys.115 Graficzne przedstawienie wariantów formy wewnętrznego kanału słuchowego u pacjentów z guzem nerwu słuchowego (wyjaśnione w tekście).

Istotną zaletą CT w porównaniu z innymi technikami rentgenowskimi jest zdolność nie tylko do oceny stanu struktur kostnych piramidy kości skroniowej, ale także do oceny komponentu tkanki miękkiej guza.

Ryc. 116 Skan tomograficzny solo z zapaleniem pajęczynówki kąta mostowo-móżdżkowego. VSP to kolboobrazno rozszerzona, nie ma w nim guza.

Na tomogramach komputerowych neuroma akustyczna około połowa pacjentów wygląda jak zaokrąglona formacja patologiczna, u 30% pacjentów ma kształt owalny, a kolejne 20% ma inny, nieregularny kształt. Kąt między powierzchnią guza a tylną powierzchnią piramidy kości skroniowej przylegającej do niego (ryc. 117) jest ostry w zdecydowanej większości (około 75% przypadków), tępy lub prosty - w 25% obserwacji. Średnica guza wynosi średnio około 3,5 cm - według różnych autorów średnia wartość tego wskaźnika wynosi średnio 0,5 cm, a maksymalna - około 5,5 cm.

Charakterystyki densytometryczne guzów nerwu słuchowego różnią się w dość szerokich granicach: zatem współczynnik absorpcji promieniowania rentgenowskiego tkanek nowotworowych wynosi do 25,2 ± 5,9 N średnio (13,3. 38,1), a częściej (około 70% obserwacji) nerwiaki występują przy gęstości nieco wyższej. niż normalna tkanka mózgowa (ponad 35 N. Na drugim miejscu (około 25%) są nowotwory izoplotny (25,35 N) - w 26,1%, stosunkowo rzadko (w 5% przypadków) obserwuje się guzy o małej gęstości (mniej niż 25 N). nerwiaki się nie zdarzają. Należy jednak zauważyć, że guzy mają zazwyczaj gęstość mieszaną: średni współczynnik jednorodności współczynników tłumienia promieniowania rentgenowskiego wynosi 11,5 ± 1,8 N, co wynika z obecności obszarów o małej gęstości - małych torbieli (ryc. 118) i wielu pacjentów ma również ogniska Ten ostatni jest wyraźnie widoczny po dożylnym zwiększeniu kontrastu obrazów CT (ryc. 119), dlatego histogram nerwu nerwu słuchowego często ma charakter bimodalny z przesunięciem drugiego piku w kierunku niskich gęstości (cyst).

Ryc. 117 TK pacjenta z guzem nerwu słuchowego po prawej stronie przed kontrastem (a) i po wzmocnieniu (b). Tkanka nowotworowa jest wyraźnie widoczna (1), obszar obrzęku okołogałkowego (2); Zbiorniki MMU po dotkniętej stronie są rozszerzone (3), komora IV jest przesunięta w lewo (4), powierzchnia guza i powierzchnia tylna piramidy kości skroniowej tworzą ostry kąt (A).

Ryc. 118 TK pacjenta z guzem prawego nerwu słuchowego. Na tle kontrastowej tkanki guza widoczne są ciemne zaokrąglone ogniska, które nie dostrzegły substancji kontrastowej (cysty).

Ryc. 119 TK pacjenta z guzem lewego nerwu słuchowego; po dożylnym wzmocnieniu jama rozpadu w nowotworze jest wyraźnie widoczna (VCT od 0 do 260 s).

Technika amplifikacji jest istotnym punktem w rozpoznawaniu guzów nerwu słuchowego, ponieważ nawet początkowo guzy o niskiej gęstości akumulują substancję nieprzepuszczalną dla promieni rentgenowskich dość dobrze (ryc. 120, 121). Po amplifikacji gęstość nerwiaków wzrasta średnio o 35-40 N, a gęstość obszarów torbielowatych nie zmienia się po wstrzyknięciu środka kontrastowego. Dlatego nerwiaki o dużej gęstości, które nie zawierają cyst. wzmacniać lepiej niż niska gęstość.

  • AltGTU 419
  • AltGU 113
  • AMPGU 296
  • ASTU 266
  • BITTU 794
  • BSTU „Voenmeh” 1191
  • BSMU 172
  • BSTU 602
  • BSU 153
  • BSUIR 391
  • BelSUT 4908
  • BSEU 962
  • BNTU 1070
  • BTEU PK 689
  • BrSU 179
  • VNTU 119
  • VSUES 426
  • VlSU 645
  • WMA 611
  • VSTU 235
  • VNU je. Dahl 166
  • VZFEI 245
  • Vyatgskha 101
  • Vyat GGU 139
  • VyatGU 559
  • GGDSK 171
  • GomGMK 501
  • Państwowy Uniwersytet Medyczny 1967
  • GSTU je. Suszyć 4467
  • GSU je. Skaryna 1590
  • GMA im. Makarova 300
  • DGPU 159
  • DalGAU 279
  • DVGGU 134
  • DVMU 409
  • FESTU 936
  • DVGUPS 305
  • FEFU 949
  • DonSTU 497
  • DITM MNTU 109
  • IvGMA 488
  • IGHTU 130
  • IzhSTU 143
  • KemGPPK 171
  • KemSU 507
  • KGMTU 269
  • KirovAT 147
  • KGKSEP 407
  • KGTA im. Degtyareva 174
  • KnAGTU 2909
  • KrasGAU 370
  • KrasSMU 630
  • KSPU je. Astafieva 133
  • KSTU (SFU) 567
  • KGTEI (SFU) 112
  • PDA №2 177
  • KubGTU 139
  • KubSU 107
  • KuzGPA 182
  • KuzGTU 789
  • MGTU je. Nosova 367
  • Moskiewski Państwowy Uniwersytet Ekonomiczny Sakharova 232
  • MGEK 249
  • MGPU 165
  • MAI 144
  • MADI 151
  • MGIU 1179
  • MGOU 121
  • MGSU 330
  • MSU 273
  • MGUKI 101
  • MGUPI 225
  • MGUPS (MIIT) 636
  • MGUTU 122
  • MTUCI 179
  • HAI 656
  • TPU 454
  • NRU MEI 641
  • NMSU „Góra” 1701
  • KPI 1534
  • NTUU „KPI” 212
  • NUK je. Makarova 542
  • HB 777
  • NGAVT 362
  • NSAU 411
  • NGASU 817
  • NGMU 665
  • NGPU 214
  • NSTU 4610
  • NSU 1992
  • NSUAU 499
  • NII 201
  • OmGTU 301
  • OmGUPS 230
  • SPbPK №4 115
  • PGUPS 2489
  • PGPU je. Korolenko 296
  • PNTU je. Kondratyuka 119
  • RANEPA 186
  • ROAT MIIT 608
  • PTA 243
  • RSHU 118
  • RGPU je. Herzen 124
  • RGPPU 142
  • RSSU 162
  • „MATI” - RGTU 121
  • RGUNiG 260
  • REU je. Plechanova 122
  • RGATU je. Sołowjow 219
  • RyazGU 125
  • RGRU 666
  • SamGTU 130
  • SPSUU 318
  • ENGECON 328
  • SPbGIPSR 136
  • SPbGTU je. Kirov 227
  • SPbGMTU 143
  • SPbGPMU 147
  • SPbSPU 1598
  • SPbGTI (TU) 292
  • SPbGTURP 235
  • SPbSU 582
  • SUAP 524
  • SPbGuniPT 291
  • SPbSUPTD 438
  • SPbSUSE 226
  • SPbSUT 193
  • SPGUTD 151
  • SPSUEF 145
  • Saint-Petersburg Elektrotechnika „LETI” 380
  • PIMash 247
  • NRU ITMO 531
  • SSTU je. Gagarin 114
  • SakhGU 278
  • SZTU 484
  • SibAGS 249
  • SibSAU 462
  • SibGIU 1655
  • SibGTU 946
  • SGUPS 1513
  • SibSUTI 2083
  • SibUpK 377
  • SFU 2423
  • SNAU 567
  • SSU 768
  • TSURE 149
  • TOGU 551
  • TSEU 325
  • TSU (Tomsk) 276
  • TSPU 181
  • TSU 553
  • UkrGAZHT 234
  • UlSTU 536
  • UIPKPRO 123
  • UrGPU 195
  • UGTU-UPI 758
  • USPTU 570
  • USTU 134
  • HGAEP 138
  • HCAFC 110
  • KNAME 407
  • KNUVD 512
  • KhNU je. Karazin 305
  • KNURE 324
  • KNUE 495
  • CPU 157
  • ChitUU 220
  • SUSU 306
Pełna lista uniwersytetów

Aby wydrukować plik, pobierz go (w formacie Word).